DE ZriDrOOLGEAVESJXEN, 87 



benjagt in vroegere tijden , maar alleen datgene onderzoeken , wat de 

 laatste zuidpoolvaarder, sir james claeke eoss, over dit onderwerp zegt. 

 In zijne waarnemingen over de aanwezigheid en de verbreiding der 

 cetaceën, vogels en in 't algemeen der dieren in de door hem bezochte 

 zuidpoolgewesten weidt hij op vele plaatsen uit over hunne buitenge- 

 wone menig-te. Zoo vermeldt hij b. v. de menigvuldige ontzaggelijke 

 zwermen van vogels, die op den 28 Maart 1841 op 56° 21' Z, B, en 

 127" 35' O. L. zijne schepen voorbijkwamen en van het zuiden naar het. 

 noorden trokken. „Naar den tijd, dien het voorbijvliegen van zulk een 

 zwerm duurde," zegt hij „berekenden wij sommige van deze vlugten op 

 eene leng-fce van 6 tot 10 mijlen en eene breedte van 2 tot 3 mijlen, en 

 daarbij zoo ongemeen digt , dat zij in de 2 tot 3 uren van hunne vlucht 

 letterlijk den hemel verdonkerden" ^). Groote menigten van walvisschen 

 werden in de geheele door eoss bevaren zee zuidelijk van Meuw-Zeeland , 

 van 60" tot aan den ijsmuur op 78" Z. B. waargenomen, en wel het 

 talrijkste in de nabijheid van het ijs, inzonderheid van het pakijs. ]^en 

 zag eene groote menigte van onder het ijs te voorschijn komen en weder 

 daarheen terugkeeren, en in het pakijs zelf waren zij zoo talrijk en zoo 

 weinig schuw, dat zij de nabijheid van het schip in het geheel niet 

 vreesden. Nagenoeg onder den poolcirkel schreef hij den 29 December 

 1840: „Eene groote menigte walrussen werden gezien, meest van de 

 gewone zwarte soort, die veel gelijkheid met den Groenlandschen wal- 

 visch heeft, maar daarvan toch verscheiden zijn moet; ook potvisschen 

 en bultwalvisschen werden waargenomen. Van de gewone zwarte soort 

 hadden wij kunnen dooden, zooveel wij maar wilden. Zij schenen 

 meestal van eene ongewone grootte te zijn en zouden ongetwijfeld eene 

 aanzienlijke hoeveelheid traan geleverd hebben. Zij waren zoo weinig 

 schuw, dat zij zich door onze digt voorbij zeilende schepen niet lieten 

 storen. Gedurende eene korte windstilte in den namiddag werden vele 

 ongewervelde zeedieren gevangen, daaronder de CUo horealis en eene 

 schoone Argonauta arctïca, die zonder twijfel den walvisschen tot voed- 

 sel dienden; want het is wel bekend, dat deze schepselen het voedsel 

 der walvisschen in de noordelijke ijszee uitmaken" ^). 



Op 7V 50' Z. B. en 172' 20' O. L. teekende hij het volgende aan: 

 „Een groot aantal walvisschen : 30 werden er op eenmaal in vcr- 



') Jamms c. ross, A voyage of discovery and research in the Southern and Ant- 

 arctic Regions , 1839—1843, London 1847, vol. I, p. 315. 



