DE ATJTOGENESIS. 99 



PLUCHE in een -werk tot meer algemeene verspreiding van nuttige ken- 

 nis bestemd , deze waarneming van eedi populariseerde ; zoo bleef 

 nogtans de leer der generatio spontanea hare aanhangers behouden. 

 Wel is waar nam zij hare toevlugt tot de mikroskopische wezens, en 

 BUFFON leende haar daar zijn steun. Hij veronderstelde , dat de stof der 

 bewerktuigde wezens na den dood een overblijfsel van levenskracht be- 

 houdt, en dat het leven huisvest in de laatste stofdeeltjes der weefsels; 

 komt de dood, dan ontsnappen de in vrijheid gestelde stofdeeltjes aan 

 den vorm {moule), waarvan zij een deel uitmaakten, om te dringen in 

 een' anderen vorm en zoo een ander levend ligchaam te doen ontstaan. 



BuFFON grondde zijn gevoelen niet maar eenvoudig op hypothesen , maar 

 op proeven, die hij vooral verpligt was aan een Engelschen natuuron- 

 derzoeker , NEEDHAM. Doch deze werden spoedig bestreden door den abt 

 SPALLANZANI , een der uitstekendste physiologen , waarop zich de univer- 

 siteit van Pavia beroemen kan ; — en opmerkelijk is het te zien , dat 

 de methoden, die nog heden ten dage aangewend worden bij de zoo fijne 

 proeven over autogenesis , reeds honderd jaren geleden uitgedacht zijn 

 gedurende de eerste discussie , die tusschen needham en spallanzani 

 plaats greep. Tegen neebham: , die beweerde , dat de kleine wezens , die 

 in de infusiën ontstaan, uit die infusiën geboren worden, stelde spal- 

 LANZANi over het bestaan in de lucht en in het aftreksel zelf van kie- 

 men , die aan de infusiediertjes het aanzijn kunnen geven , — en hij 

 trachtte die ook door middel van -sniur te verdelgen. Hij deed water, 

 lucht en eene rotbare stof in ballons ; dan sloot hij deze laatste door 

 de openingen er van digt te smelten. Onder deze voorwaarden duurde 

 het niet lang, of er begon zich leven in de ballons te openbaren en het 

 mikroskoop ontdekte er weldra talrijke infusiediertjes in. Maar na zich 

 alzoo te hebben overtuigd , dat in het aftreksel dieren konden leven , 

 verhitte spallanzaot de ballons op zoodanige wijze, dat de daarin aan- 

 wezige kiemen moesten sterven. Nadat dit geschied was , bleven de 

 aftreksels onvruchtbaar. 



Bij deze proeven was spallanzani veipligt geweest om , ten einde elk 

 spoor van leven te doen verdwijnen , de aftreksels te doen koken gedu- 

 rende drie kwartier uurs of een uur. Zoo kon needha]\i hem tegenwer- 

 pen, „dat het, uit de wijze waarop hij de plantenaftreksels behandeld 

 en gepijnigd heeft, duidelijk blijkt, dat hij niet alleen de vegetative hracht 

 der afgetrokken zelfstandigheden zeer verzwakt en welligt geheel vernie- 

 tigd heeft , maar ook , dat hij de kleine hoeveelheid lucht , die nog in 



7* 



