120 DE AXTTOGENESIS, 



gearbeid. En toch is men gekomen tot een resultaat , vlak tegenover- 

 gesteld aan dat van pasteur. Moet men nu besluiten , dat liet gesui- 

 kerde gistwater , dat pasteur bij de meeste zijner proeven gebruikt beeft , 

 onvruchtbaar gebleven is, omdat bet uit zich zelf weinig -vTUchtbaar 

 wsls , en dat men , door gelijk de autogenisten met aftreksels te wer- 

 ken, verschillende uitkomsten verkrijgen zou? Of moet men het er 

 voor houden , dat men , eene zamengestelde oplossing als die van peémy 

 gedurende een haKuur kokende , de daarin bevatte kiemen niet met zulk 

 eene zekerheid doodt , dan wanneer men zich , gelijk pastetie , van een 

 helder en minder zamengesteld vocht bedient? 



Het is tot dusver onmogelijk ten aanzien hiervan een bevestigend 

 antwoord te geven , en even als wij , na ons overzigt van hetgeen in de 

 atmospherische mikrographie verrigt is, onze lezers in twijfel moesten 

 laten, evenzoo spreken hier de uitkomsten der proeven elkander zoo 

 tegen, dat wij in het onzekere moeten blijven. Daar nu de twee 

 vorige methoden niet bij magte waren geweest om het geschil uit den 

 weg te ruimen , kon men vreezen , dat de strijd onbeslist zou worden 

 opgegeven, toen coste dien hervatte door hem over te brengen op het 

 terrein der embryogenie. 



Yolgens pouchet is de voortbrenging van trilhaar-infusoriën , van 

 welke men de snelle bewegingen in een aftreksel van hooi waarnemen 

 kan , om zoo te spreken de uiterste poging der autogenesis. Eerst 

 verschijnt op de oppervlakte van het vocht eene laag schimmel: deze 

 is de couche of membrane proligère (teellaag of teelvlies) , die in het 

 hooiaftreksel aan de infusiediertjes en met name aan talrijke kolpoden 

 het aanzijn geven moet. Om het gewigt van dit vlies aan te toonen , 

 doet hij de volgende proefnemingen , die hij als afdoende beschouwt. „Ik 

 neem ," dus zegt hij , „een proef glas en vul dat met een gefiltreerd 

 aftreksel , dat geschikt is om groote trilhaar-infusoriën te doen ontstaan. 

 Vervolgens neem ik een kristallen bakje met zeer platten bodem, en 

 ik giet daarin eene even groote hoeveelheid van hetzelfde aftreksel. 

 Het proefglas wordt nu midden in het bakje en het geheel onder een 

 glazen klok geplaatst, die in water staat, ten einde de verdamping te 

 matigen. Bij eene gemiddelde temperatuur van 20° vindt men na vier 

 of vijf dagen in het glas een dik teelvlies , dat vol is met trilhaar- 

 infasoriën. In het bakje daarentegen vindt men slechts een naauwelijks 

 waarneembaar, spinne webachtig vliesje zonder eenig infusiediertje. Zoo 

 de eitjes uit de atmospheer vielen, gelijk de panspermisten beweren, 



