DE ATJTOGENESIS. 121 



ZOU er ter wereld geene reden bestaan , die veroorzaken kon , dat , in de- 

 zelfde lucht, het gla8*er altijd en het bakje er nooit van bevatte zoude. 

 Zelfs zou het bakje, als veel grooter oppervlakte bezittende, er meer 

 van moeten opvangen. Indien er in het glas trilhaar-infusoriën aan- 

 wezig zijn , dan komt dat hiervan , dat de lijken der monaden en vibrio- 

 nen op de kleine oppervlakte van het vocht een teelvlies hebben kunnen 

 vormen , digt genoeg om een stroma te worden. Indien er daarentegen 

 in het bakje nooit een enkel zoodanig diertje wordt aangetroffen , dan 

 is daarvan de reden , dat diezelfde lijken , op eene zoo aanmerkelijk 

 grootere oppervlakte verstrooid, slechts een uiterst dun vliesje hebben 

 kunnen vormen, dat niet vermag als infusiediertjes voortbrengend stroma 

 op te treden." Wij zijn er op gesteld geweest om het gevoelen van 

 poucHET aangaande het gewigt van dit teelvlies of stroma , die laag van 

 reeds omgezette stoffen , waarin de kolpoden ontstaan , woordelijk aan 

 te halen , want het geheele betoog van coste loopt over deze opinie. 

 „Indien het huidje, dat zich vormt op de oppervlakte van het hooi- 

 aftreksel ," zegt coste met regt , „werkelijk de middenstof is , die aan 

 de trilhaar-infusoriën het aanzijn geeft , dan moeten die diertjes ook niet 

 in het vocht verschijnen dan na de vorming van dat huidje. Ik ont- 

 moet er echter in overvloed bij het begin der proefneming, dat is te 

 zeggen, drie dagen voor de vorming van het zoogenaamde stroma pro- 

 Ugère. Zij bezitten dus eene andere afkomst." Deze andere afkomst 

 wordt door den geleerden hoogleeraar van het College de France ontdekt 

 in het hooi zelf, dat volgens hem dikwijls zeer rijk is aan eijeren en 

 Icysten van infusiedieren. 



Zij , die infusiediertjes onder het mikroskoop hebben waargenomen , 

 hebben kunnen zien , dat die diertjes eene ronddraaijende beweging aanne- 

 men op het oogenblik dat het vocht verdampt. Coste verzekert, dat 

 zij op dat oogenblik zich in een klein omkleedsel hullen , zich enkysté- 

 ren ; „zij beginnen , steeds op hunne plaats blijvende , rond te draaijen , 

 zij krommen zich tot een bolletje en zetten deze ronddraaijing voort, 

 tot dat eene stof , die uit hun ligchaam zich afscheidt , zich rondom dat 

 ligchaam tot een omhullend vlies gestremd heeft ; dan worden zij geheel 

 bewegingloos , even als een insekt in zijn cocon." Coste ziet vervolgens 

 deze kysten zich verdeelen in twee , vier en twaaK segmenten , waaruit 

 dan evenveel nieuwe individuen ontstaan. Er zijn alzoo , volgens coste , 

 vermenigvuldigingskysten (Jcystes de multvplication) , maar er bestaan 

 ook bewarings-kysten {hystes de conservation). Wanneer de diertjes met 



