122 DE AUTOGENESIS. 



hunne ronddraai) ende beweging hebben opgehouden, kunnen zij straffe- 

 loos gedroogd worden , en die uitdrooging is voor hen niet meer de 

 dood, want, wanneer men hun water teruggeeft, dan beginnen zij 

 zich weer te bewegen. Coste verklaart door deze twee waarnemingen 

 de bevolking der aftreksels : doet men hooi , drooge bladeren enz. in 

 water , dan herleven dadelijk de geënkysteerde kolpoden , de kiemen 

 der vermenigvuldigingskysten doorboren haar omhulsel en in het vocht 

 ontstaan weldra tahijke levende wezens. 



In het antwoord op de waarnemingen van coste, dat pouchet aan 

 de Académie aanbood , ontkent hij het verschijnen van infusiediertjes 

 vóór het ontstaan van het teelvlies geenszins ; maar hij verzekert , dat 

 deze diertjes dan zeer weinig talrijk zijn en dat zij niets te maken 

 hebben met de ware bevolking door diertjes , die eerst eenige dagen 

 later plaats grijpt. Overigens verwijst pouchet op de proefnemingen, 

 bij welke hij een groot aantal infusiediertjes heeft zien ontstaan in 

 vooraf gekookt hooiaftreksel , in hetwelk derhalve de kysten , de kiemen 

 gedood moesten zijn. De waarnemingen van coste , hoe belangrijk ook 

 voor de natuurhjke geschiedenis der infusiedieren , zijn dus ook nog niet 

 in staat het pleit te beslissen. Echter gaven zij in de Académie des 

 scienoes aanleiding tot eenige aanmerkingen van milne edwaeds en van 

 CHEVEEüx , — aanmerkingen, die wellig-t den weg aanwijzen, op welken eene 

 oplossing van het vraagstuk zal worden verkregen. Chevreul heeft sedert 

 lang aangetoond, dat eiwit, dat vooraf gedroogd is geworden, uiterst 

 langzaam door kookhitte stremt , terwijl het in den normalen toestand 

 zeer gemakkelijk tot stremming geraakt. Uit dit reeds sedert lang 

 waargenomen feit trekt cheveetjl verscheidene belangrijke gevolgen : 

 1". een dier, welks vochten stremmen bij eene temperatuur van 72 

 tot 75° , zal , levend aan die temperatuur blootgesteld , zonder eenigen 

 twijfel sterven ; 2°. een dergeHjk dier , langzaam gedroogd bij eene tem- 

 peratuur , die ongenoegzaam is om zijne vochten te coagulereren en ze 

 te desorganiseren , zal , na de uitdrooging , tot het leven kunnen terug- 

 keeren. Men begrijpt nu hoe dotère , eenige jaren geleden , heeft 

 kunnen bewijzen, dat de tardigraden en de raderdiertjes , na vooraf 

 gedroogd te zijn , weerstand kunnen bieden aan een hoogen warmtegraad, 

 die hen doodt, wanneer zij nog water bevatten. Daar ontmoeten wij 

 dus de eigenhjke knoop der discussie ; het wezenlijke punt , dat door tal- 

 rijke waarnemingen moet worden opgehelderd , is dit : Welke is de levem- 

 tvéêrstand der drooge en geënkyUeerde mikroskopische diertjes , — hij welke 



