EENE BEKENDE PEOEF ONDEE EEN' NIEITSVEN TOHM. 127 



men , had er een fraai verschijnsel plaats. Door de meerdere vis- 

 cositeit van het vocht verkreeg de waterstraal of het vlies eene 

 uitgehreidheid van 4 tot 5 palmen middellijn; de auréole was opge- 

 heven. Bij het dalen van het niveau in den bak kromde , even als 

 vroeger , het vlies zich meer en meer , toen werden er aan de randen 

 zeepbellen afgescheiden van 2 tot 5 duim middellijn, die niet neder- 

 vielen , maar zich onder het plaatje , ten getale van 3 of 4 , tegen de 

 stang ophoopten ; daardoor raakten zij het buitenvlies , dat haar aansloot , 

 aan den binnenkant aan , trokken het naar zich toe , en deden het 

 genoegzaam rondom de stang sluiten. Men had dan eene groote zeepbel 

 met eenige kleinere er in. Alles was voortdurend in levendige bewe- 

 ging en, had dit nu zoo eenen korten tijd voortgeduurd, dan berstten de 

 bellen, het vlies opende zich, de overige gedaante werd weder aan- 

 genomen, dan op nieuw bellen gevormd enz. , zoodat er eene gestadige 

 herhaling van hetzelfde plaats greep. 



Indien dit verschijnsel nog geene wetenschappelijke waarde moge be- 

 zitten , dan zal het die ongetwijfeld bij meer rustig en voortgezet 

 onderzoek verkrijgen ; in elk geval verdient eene herhaling der proef 

 wegens hare schoonheid ruime aanbeveling. 



De wijngeestvlam kan niet lang onder het zeepwatervlies voort- 

 branden, omdat de tegen de staaf opgedrongen zeepbellen haar spoedig 

 uitdooven. 



Nam ik de stang met plaat weg en liet ik het zeepwater met 

 de bovengenoemde ronde opening vrij vloeijen, zoo was het zamen- 

 hangend of glasachtige deel van den straal veel langer geworden 

 dan bij zuiver water ; ja , ik zag zelfs over de hoogte , waarover 

 ik te beschikken had , het ondoorschijnende of uit di'uppels bestaande 

 straaldeel bij de grootste waterdrukking in 't geheel niet verschijnen. 



Yerving ik de cirkelvormige opening door een dop met eene spleet 

 van li millim. wijdte en 2i duim lengte , zoo vormde de op het plaatje 

 botsende breede en dunne waterader twee niet gesloten gelijke en bij 

 tegenoverstand gelijkvormige vliezen, wier gedaante ik niet beter weet 

 te doen kennen, dan door ze lang uitgerekte ellipsoïden te noemen; 

 de lange assen lagen in elkanders verlengde. "Veranderde ik den afstand 

 van het plaatje tot de uitvloeijingsopening , dan kon men zeer goed het 

 draaijen van den vochtband (als ik den straal zoo noemen mag) aanschou- 

 welijk maken, daai' dan ook de lange assen der vliezen van azimuth 

 veranderden. 



