128 EENE BEKENBE PROEF ONDER EEN' NIEUWEN TORM. 



Mijne veelvuldige bezigheden lieten en laten nog niet toe meer 

 onderzoekingen in tiet werk te stellen ; ik vlei mij echter met eenigen 

 grond , dat eene nadere beschrijving van het verschijnsel tot belangrijke 

 resultaten zal leiden. Twee regthoekig op elkander staande spleten en 

 drie spleten , die in het midden van den dop onder hoeken van 120 graden 

 zamenkomen, heb ik alleen bij zuiver water aangewend, en de wer- 

 kingen , die zij opleverden , doen mij de meening uitspreken , dat zij bij 

 het zeepsop niet van gewigt ontbloot zullen blijven. 



Nog dit ten slotte. 



Toen ik in navolging van savart den straal op een dierlijk vlies liet 

 vallen , waartoe ik eene blaas over een hoepel had gespannen , en deze 

 toen los nedergelegd op den rand van een' hollen afgeknotten kegel van 

 zink , vernam ik geen' toon , zoolang het vlies in het glasachtig deel van 

 den straal zich bevond; alleen werd hij vol en krachtig, wanneer het 

 vlies het ondoorschijnend straaldeel opving. Feilitzsch heeft dus ongelijk , 

 wanneer hij zegt (zie poog. Ann. , B. 63 , S. 25) , dat de toon gelijk 

 blijft , of men het vlies digter bij of verder van de uitstroomingsopening 

 plaatst. Verrassend is de verandering van den toon , dien men waarneemt , 

 wanneer er eene vrij groote trillende stemvork op den rand van het 

 watervat wordt gezet. Daarbij behoeft de toon van de vork niet unison 

 met den toon van den waterstraal te zijn. 



Het kan welligt der vermelding waardig zijn , dat een der hoorders mij 

 mededeelde , dat bij het eenvoudig met den spatel omroeren van niet sterk 

 verhitten diapalm er zich onophoudelijk zeer kleine blazen vormen , die 

 soms in grooten getale boven de gesmolten stof blijven zweven. Men 

 merke daarbij wel op , dat de spatel niet bewogen werd , zooals dat ge- 

 schiedt bij het zoogenaamd tot schuim kloppen van eiwit , maar dat hij 

 alleen werd rondgevoerd. 



Nijmegen, 4 Februarij 1865. p. van der burg. 



