WAT ONS DB Z0NNE8TBALEN BRENGEN; 



DOOK 



W. M. LOGEMAN. 



Het opgaan der zon ! Iedereen kent , ijoo niet uit eigen ondervinding , 

 dan toch door de beschrijving van anderen, dien daarbij in iedere men- 

 schenziel zich zoo duidelijk afspiegelenden overgang van duisternis tot 

 licht , van dof heid tot gloed , van matheid tot lust , van het eentoonig 

 graauw tot schitterende kleurenpracht , van dood tot leven ! Wie eens 

 een zonsopgang onder gunstige omstandigheden heeft waargenomen , 

 vergeet nooit wat hij daarbij heeft gevoeld en genoten, en wie dien 

 dikwijls heeft gezien , hij mag er minder door getroffen worden , de 

 gewaarwordingen mogen niet zoo levendig zijn , die het eerste ver- 

 schijnen der zon bij hem opwekt , toch voelt hij , die dit ziet voor de 

 honderdste maal , even diep en krachtig als die het voor 't eerst waar- 

 neemt , ook in zijn eigen organisme dien wonderbaren , levenwekkenden 

 invloed van wannte en licht. Zoo lang menschen den aardbol hebben 

 bevolkt, zoo lang is die invloed gevoeld en gevierd en beschreven en 

 bezongen geworden. Ook begrepen? 



„Foei," zegt iemand misschien, „welk een dor prozaïsch woord , aan 

 het einde van wat ons aan zooveel poësie doet denken !" Zouden vele 

 lezers van het Album der Natuur met dien uitroep instemmen? Zoo 

 ja, dan mag ik de pen wel nederleggen. Want het is juist mijn doel 

 om aan dit begrip eenige bladzijden te wijden, om te trachten een 

 overzigt te geven van de wijze , waarop de warmte en het licht der 

 zon onzen aardbol ten goede komen, van de reden, waarom zij voor 

 het leven daarop onmisbaar zijn. Eerst in de laatste jaren hebben de 

 natuurkundigen dit geheel doorgi-ond en erkend; Ik kan bij ondervin- 

 ding verzekeren, dat die kennis aan het poëtisch gevoel niet schaadt , 



1865. 9 



