210 OVEK DE VERTEAGINGEN Ilf HET SMELT- , VEIES- EK- 



duidelijk verklaart , schijnt hij toch over te hellen tot het gevoelen , 

 dat deze aanwezigheid een onmisbaar vereischte is om de dampvorming 

 in het binnenste te kunnen doen plaats hebben , want hij zegt onder ande- 

 ren : „A mésure que Von délarasse un liquide des gaz qu'il renferme , 

 V éhullition dévient de plus en plus difficile ; la température d laquelle elle 

 se produit se montre de plus en plus éUvée , et Von ne peut prêv oir ce qui 

 arriverait , si Von avait amené Ie liquide a Vétat de pureté parfaiteJ'^ Hieruit 

 volgt mijns inziens , dat hij de cohaesie der vochtdeeltjes niet als een regt- 

 streekschen hinderpaal tegen de dampvorming beschouwt , maar wel het 

 gemis aan de vrije oppervlakte , waarop zich de damp zal vormen. Ik laat 

 hier deze aanmerking daarom volgen , omdat latere onderzoekers hem onzes 

 inziens ten onregte de eerstvermelde gevolgtrekking hebben toegeschreven. 

 De Engelsche natuurkundige gkove, welke een paar jaren geleden insge- 

 lijks proeven over het koken van water heeft medegedeeld ^), deelt geheel in 

 dit gevoelen van donny , en zegt, dat het kookpunt van volkomen luchtvrij 

 water nog nooit door iemand is waargenomen , want dat dit niet te verkrij- 

 gen is. 



In hetzelfde jaar, dat dufour de door mij vermelde proeven heeft bekend 

 gemaakt over de vertraging in het vriespunt van water en eenige andere 

 vloeibare ligchamen , ingeval zij als bollen in een ander vocht zweven , is 

 van hem een daaropvolgend belangrijk onderzoek verschenen aangaande de 

 vertraging in het kookpunt van water en andere vochten in denzelfden 

 zwevenden spheroidaal-staat ^). 



Hierbij liet hij vooreerst waterdroppels vallen in eene met olie van 80 a 

 90" gevulde platinaschaal , welke droppels zich meestal zonder ineen te 

 vloeijen aanzamelen op den bodem , van welke zij ook door eene dunne 

 olielaag gescheiden blijven. Steeg nu de temperatuur hooger , dan begonnen 

 zij bij lOO"* sterk naar boven gestooten te worden , doch later hield dit meer 

 en meer op , en bij 145^ lagen er nog een groot aantal veel kleinere dropjes 

 (waarin de grootere onder het opgestooten worden gescheiden waren) zeer 

 rustig op den bodem. Raakt men deze met een metaaldi'aad en vooral met 

 een stukje hout aan , dan gaan zij plotseling en met een groot geweld groo- 

 tendeels tot damp over. Zoo lang een naar boven gestooten grootere droppel 



') Deze proeven ziju in het kort gerefereerd in het Wetenschappelijk Bijblad van 

 het Album der Natuur , 9e aflevering , 1863. 



*) Insgelijks aangehaald in het Wetenschappelijk Bijblad van het Album der 

 Natuur, 10e aflevering, 1863. 



