KOOKPUNT DER LIGCHAMEN", ENZ, 213 



Hierbij heeft hij echter geen afdoend resultaat gekregen , omdat de lucht- 

 belletjes zoo moeijelijk of niet in de bollen indringen. Bij eene hiermede 

 overeenkomende proef, "waarbij ik in eene wijde reageerbuis op eene laag 

 verdund zwavelzuur olijfolie van circa 160" bragt, daarop een stukje zink 

 in het zwavelzuur deed glijden , en nu een groot aantal waterdropjes door 

 de olie deed dalen, heb ik door de fijne stroompjes opstijgend waterstofgas 

 ook nergens een droppeltje in koking zien geraken ; doch of het gas er in 

 drong, was ook hier moeijelijk waar te nemen. 



Het doorslaan eener elektrische vonk of de doorgang van eenen galvani- 

 schen stroom door den bol , waarbij dunne platinadraden als elektroden 

 daartegen waren aangebragt , heeft steeds eensklaps hevige dampontwik- 

 keling gegeven. Yolgcns dijfoue, is de hevige schudding en de vermoedelijke 

 waterontlcding in den bol (die niet wel waar te nemen was) hiervan waar- 

 schijnlijk meer de oorzaak dan de elektriciteit zelve. Meer zekerheid hebben 

 hieromtrent andere proeven gegeven , bij welke hij water volgens de me- 

 thode van MAHCET in met sterk zwavelzuur gereinigde schalen , en beter 

 nog volgens magnus onder eene laag olie , boven het gewone kookpunt ver- 

 hitte , in welk laatste geval hij 109° kon verkrijgen. Ook hier doet de aan- 

 raking met vaste ligchamen de koking ontstaan ; maar bovendien kon men 

 hier beter de verschijnsels nagaan , die door de waterontleding door den 

 galvanischen stroom werden voortgebragt. Van de oppervlakte van twee 

 passief geworden platinadi'aden kwam dadelijk als de stroom doorging , te 

 gelijk met het zuurstof- en waterstofgas, eene laag schuim van waterdamp 

 en deed de gasontwikkeling dus onmiddellijk het water koken, Waren het 

 twee koperdraden , dan volgde er enkel koking aan de negatieve elektrode , 

 waar zich het waterstofgas ontwikkelt , terwijl de positieve koperdraad 

 alsdan door het zuui'stofgas geoxydeercl wordt. 



Zoo weten wij derhalve thans , dat dezelfde spheroïdaaltoestand , met 

 geheele isolering van alle vaste oppervlakten , de vochten ver beneden hun 

 gewoon vriespunt en boven hun kookpunt doet vloeibaar blijven , en deze 

 beide punten daardoor onder anderen voor water van — 20' tot + 178 , en 

 derhalve nagenoeg tot het dubbele van hunne gewone grenzen uiteenwijken. 

 En wat brengt nu dit alles voort ? JN'atuurlijk moleculaire werkingen , maar 

 welke deze zijn ligt nog grootendecls in het duister. Ook ten aanzien van 

 den eigenlijken invloed der vaste ligchamen , of zij door zich zelve werken 

 of door de lucht op hunne oppervlakte , moet nog een uitgebreid en zorg- 

 vuldig onderzoek worden in het werk gesteld. 



