NOG IETS OVER EENE VERSTANDIGE DUIF. 



Onze lezers zullen zich herinneren, dat wij onlangs (zie den vorigen 

 jaargang, bl. 180) aan een stukje yan den heer t. a, f. van dee valk , 

 getiteld: „Eene verstandige duif ," eene plaats inruimden , onder toevoe- 

 ging van eenige opmerkingen , waarin een bescheiden twijfel werd ge- 

 opperd, niet aangaande het daarin medegedeelde feit zelf, maar aangaande 

 de juistheid der wijze, waarop het door den schrijver geduid was. 



In een onlangs van genoemden heer ontvangen brief komt hij op 

 deze zaak terug en geeft zijne redenen op , waarom hij van oordeel 

 is , dat met geen mogelijkheid kan gedacht worden aan een toevallig 

 verward raken van de pooten der jonge duif in het touw , waardoor zij 

 omwikkeld waren. 



De schrijver zegt daaromtrent het volgende: 



„ Yooreerst , het was hetzelfde nest , waarin kort te voren twee malen 

 achtereen andere jongen waren uitgebroed , bij wie men niets van dien 

 aard had bespeurd. Ook vond men binnen in het nest geene andere 

 losse draden , die er , dunkt mij , toch ligt in overgebleven zouden 

 zijn. En eindelijk , ik heb wel meer gezien , dat vogels met hunne 

 pooten verward raken in draden en vezels , maar ik heb tevens gezien , 

 dat dit dan zeer dunne draden waren , vooral haren , die zich zeer 

 gemakkelijk om de pooten winden. !N^ooit heb ik gezien, dat dit ook 

 het geval was , zooals hier , met een stuk oud en tamelijk hard touw , 

 ter dikte van het dunne einde van een penneschacht. Dat wikkelt zich 

 niet zoo gemakkelijk om de pooten van zulk een dier , vooral niet op 

 die wijze zoo als hier het geval was. Het had al het voorkomen van 

 opzettelijk te zijn geschied. Had een mensch het gedaan , dan zou men 

 alleen zeggen : hij heeft het dom gedaan , omdat die omwikkeling veel 

 sterker en overvloediger dan noodig was om het gaan te beletten. 

 Inderdaad is de gedachte bij mij opgekomen , of het welligt door 

 dezen of genen uit baldadigheid gedaan was. Doch er bestond niet 



