228 OVER BE VERTRAGINGEN IN HET SMELT- , VRIES- EN 



Is er eenmaal lucht van de platen opgestegen , dan moet men ze weder 

 eenigen tijd mede uitkoken , alvorens zij op nieuw uit zich zelve onwerk- 

 zaam geworden zijn ; en wel des te langer , naarmate zij langer water ont- 

 leed hebben. Dit alles is nog in sterkere mate het geval met de negatieve 

 elektrode , van welke zich de waterstof, en dus in denzelfden tijd een dub- 

 bel volumen gas, ontwikkelt, dan met de positieve. Breekt men den stroom 

 af, dan houdt het koken niet dadelijk, maar dan eerst op , wanneer al het 

 gas, dat de platen nog bedekte , is opgestegen. Het duurt dan ook langer om 

 de negatieve elektrode. Zijn de elektroden twee koperplaten , dan komt er 

 alleen opwelling en schuim aan de negatieve elektrode. Om de positieve is 

 daarvan niets waar te nemen ; deze ontwikkelt in dit geval ook niets geen 

 gas , want de zuurstof verbindt zich met het koper. Zijn de koperplaten 

 weder uit zich zelve onwerkzaam geworden , en laat men dan den stroom 

 in omgekeerde rigting doorgaan , dan is de koking alleen aan de plaat , 

 die eerst positieve elektrode was , en alstoen niets vertoonde. 



Ofschoon hetzelfde reeds uit de vorige onderzoekingen van dtjeour was 

 gebleken, toonen deze proeven op de meest duidelijke en nog veel treffender 

 wijze aan, hoezeer lucht, die zich op vaste oppervlakten ontwikkelt, zon- 

 der uitzondering dadelijk de koking voortbrengt, alle vertraging onmogelijk 

 maakt en die ook onmiddellijk doet ophouden. 



Reeds een aantal jaren geleden is mij eenmaal een verschijnsel voorgeko- 

 men , hetwelk ik steeds heb gebragt tot de groep, welke door donny in zijn 

 onderzoek vermeld zijn , doch nu bij nader inzien meer tot de zoo pas be- 

 handelde van DUFOUR behoort. Eenmaal namelijk water van 50 a 60" in een 

 smal hoog bekerglas onder den recipiënt der luchtpomp plaatsende , ten 

 einde daarmede de bekende collegicproef te doen , om dit water bij het uit- 

 pompen der lucht onder de verminderde drukking op nieuw te zien koken 

 (waarbij de dampbellen natuurlijk niet van den bodem , maar uit de bovenste 

 lagen van het vocht opstijgen) , wilde dit koken niet intreden , hoe sterk de 

 lucht ook werd uitgepompt. Het water bleef stil en rustig staan , toen op 

 eenmaal , bij een nieuwen pompslag , zich eene geweldige dampbel aan den 

 bodem van het glas vormde , die de gelieele massa water met eenen schok 

 naar boven uit het glas en tegen den recipiënt aanwierp. Bij nader onder- 

 zoek bleek mij , dat dit water reeds een paar uren vóór het collegie in het 

 bekerglas op een zandbad had staan koken , en de amanuensis het daarna 

 tot dat het voor de proef geschikt was had laten afkoelen. Het was der- 

 halve luchtarm water, hetwelk in zijn kookpunt onder verminderde druk- 



