240 DE METEOKIET VAN BLANSKO. 



Het was een donkere , koude , nevelige avond , toen de waard in 

 mijne kamer trad en mij zijne verwondering te kennen gaf, dat het voor 

 korten tijd gebliksemd en gedonderd had , in de rigting van Blansko. De 

 donder evenwel was slechts zwak geweest. Ik had bij kaarslicht gelezen 

 en gesproken en niets gehoord noch gezien. In zijne mededeeling meende 

 ik ook geen vertrouwen te mogen stellen. 



Toen ik eenige dagen later te huis gekomen, toevallig een brief van eene 

 vriendin mijner vrouw uit Brünn ter hand nam , viel mij de volgende plaats 

 in het oog: „Gisteren (25 IS^ovember) heeft hier, te Brünn, iets zeldzaams 

 plaats gegrepen , dat niemand begrijpen kan. Gisteren om 7 uur , bij een 

 donkeren avond , werd de geheele stad plotseling zoo helder verlicht als bij 

 het licht der volle maan het geval is. Ik ging juist naar den schouwburg 

 en vond daar alles in oproer. Zij , die binnen het gebouw waren drongen 

 naar buiten , in de meening dat in de stad een brand was uitgebarsten , 

 terwijl zij , die op straat waren , den schouwburg trachtten te bereiken , 

 in de overtuiging dat het vuur zich daarbinnen had vertoond. Het was 

 van beide zijden een geweldig stoeten en dringen. In den schrik meende 

 ieder, dat het huis van zijn buurman in brand stond. Na verloop evenwel 

 van naauwelijks ééne minuut , was alles weder verdwenen en de avond zoo 

 donker als voor dien tijd. Wat was dat toch , vraagt zich iedereen af en 

 geen mensch kan over dit zonderlinge voorval uitsluitsel geven." Brünn 

 ligt 2| (D.) mijlen van Blansko. 



Mijne vrouw vertelde mij nu , dat zonderling genoeg op denzelfden tijd 

 ook in Blansko een dergelijk licht was gezien geworden en wel zoo buiten- 

 gewoon schitterend , dat het evenals het daglicht het schijnsel der kaars- 

 vlammen zou hebben doen verbleeken. Daarop zou een geluid in de lucht 

 gevolgd zijn , dat evenwel niet op dat van den donder geleek , maar door 

 zijne zonderlingheid den menschen een schrik op het lijf had gejaagd. 



De boekhouder van het bergambt had , naar ik vernam , het verschijnsel 

 nader waargenomen. Ik liet hem roepen en hoorde van hem, dat het geluid 

 geklonken had als dat van afzonderlijke geweerschoten , dat daarop een 

 geratel was gevolgd , alsof men met volgeladene wagens snel over het 

 plaveisel der straten had gereden. Het was langs de Palawa , een rotsachtig 

 dal zijdelings van Blansko en evenwijdig loopende met het Punkwadal , 

 gekomen in de rigting van het zuid-oosten naar het noord-westen. 



Thans had ik genoeg vernomen om der gedachte voedsel te geven , dat een 

 val van meteorieten aan deze verschijnselen ten grondslag konde liggen. 



