246 DE METEORIET VAN BLAISTSKO. 



van de draaijende beweging der aarde , bij hunnen val naar de aarde eene 

 noordelijke eigene beweging gehad. 



Het tooneel van den steenregen had ik nn in de ruimte van ongeveer een 

 cirkel van eene Duitsche mijl middellijn ingesloten. Het moest tusschen 

 Blansko en Brtjow omstreeks in het midden liggen , en ik besloot dezen 

 kring trapsgewijs steeds naauwer om te trekken. 



In het midden dezer streek lag het kleine gehucht Sawiest , geheel door 

 bosschen omgeven. Ondertusschen was het de zesde December geworden , 

 dus reeds 1 1 dagen na de gebeurtenis. Ik zond nu een beambte uit met 

 bevel dezen kring diametraal van het noorden naar het zuiden door te 

 trekken , en gaf hem bevel , te Sawiest naar den burgemeester te gaan en 

 hem te vragen , of hij in zijne omstreken niets van steenen gehoord had , die 

 op dien avond van den hemel konden zijn gevallen , en zoo niet , of hij dan 

 de gemeente wilde zamenroepen en haar ondervragen naar den loop, dien de 

 vuurbol van den 25 IS'ovember had genomen. 



Beeds in Czernahova was hem gezegd , dat men daar den vuurbol in de 

 omstreken van Sawiest had gezien. De burgemeester daar wist niets ; het 

 luchtverschijnsel had hij zien lichten , maar het voor een bliksemstraal ge- 

 houden en zich verder daarover niet bekommerd. Een vreemde voerman , 

 die den weg langs had gereden , had zich ten tijde van het voorval be- 

 klaagd , dat er kwaad volk in het bosch was ; zij hadden herhaaldelijk met 

 steenen naar hem en zijn paard geworpen , hem evenwel niet getroffen. 

 Dat was zijn geluk, anders was hij gedood geworden. Blijkbaar bevond zich 

 deze man midden in den steenregen , doch kon in den avond niet herkennen, 

 dat die steenen niet van kwaad volk , maar van den goeden hemel kwamen. 

 De burgemeester ging nu met den beambte naar eenige dorpsbewoners om 

 inlichtingen in te winnen. Sommige boeren hadden dadelijk na de donder- 

 slagen een gehuil in de lucht gehoord , dat zij dan eens met verwijderd 

 klokgebrom , dan weder met fluiten vergeleken. Een van hen , die zich het 

 best wist uit te drukken en aan het zuidelijke deel van het dorp woonde , 

 duidde op den boschrand aan gene zijde van het noordeinde. Daar, kort 

 nadat het kanongebulder gehoord is, had hij een suizen en fluiten vernomen, 

 als kwam het van den hemel , het meest gelijkende op dat , hetwelk ver- 

 oorzaakt wordt door het zwiepen van een wilgenteen. Blijkbaar was dit het 

 suizen van kleine , snel door de lucht vallende , scherp gekante steenen. 

 Een ander (de laatste aan den noordelijken rand der plaats), jozef komakek, 

 en zijn buurman hasson vertelden : dat zij , toen het helle licht uitbrak , 



