DE METEOEIET VAN BLANSKO. 247 



uit hunne huizen waren geijld , ieder in angst, dat het huis van zijn buur- 

 man in lichtelaaije vlam stond. Toen zij , verschrikt, nog met elkander 

 daarover stonden te praten , had het hun toegeschenen , alsof iemand heftig 

 steenen naar hen wierp. Hasson merkte nog aan , dat het hem toescheen , 

 alsof de steenen van boven neervielen. Yerschrokken waren zij in hunne 

 huizen gevloden om niet gekwetst te worden. Komaeek voegde daarbij , 

 dat hij gedurende dien nacht zijne woning niet meer verlaten had , maar 

 's morgens vroeg met een lantaarn aan het zoeken was gegaan om te zien 

 wat 's avonds eigenlijk was voorgevallen; hij had evenwel niets gevonden. 

 Hem was evenwel een klein steentje in het oog gevallen, dat in den bodem 

 vast zat en hoedanig een hij nog nooit had gezien. Wanneer zijne vrouw 

 het nog niet weggeworpen had , daar zij van oordeel was , dat het van den 

 duivel afkomstig was , wijl het van binnen graauw en van buiten zwart 

 verbrand was , en zij het in huis niet wilde dulden , zou het misschien nog 

 wel te vinden zijn. Deze steen werd mij gebragt ; ik was zeer gelukkig 

 hem in handen te hebben , want ik herkende dadelijk een meteoorsteen. 

 Mijne vreugde was niet gering. 



Deze steen woog slechts vier lood. Zijne eene buitenste helft was zwart, 

 bij het bruine af, met een verbrande korst overdekt, de andere helft, die 

 zuiver afgebroken was , was donker graauw , korrelig met afzonderlijke 

 bolletjes bezet , vertoonde geel glinsterende zwavelijzerkorreltjes en was 

 ten gevolge van het daarin bevatte ijzer ruw op het aanvoelen. Daaruit 

 sproot de opmerkelijke waarneming voort , dat de steen van deze eene zijde , 

 nog zoo laat in de lucht uiteen gesprongen was , dat hij op het oogenblik 

 van de breuk reeds opgehouden had te gloeijen. Hij deed de magneetnaald 

 afwijken , gaf vuur tegen staal , en had naar mijne weging een specifiek 

 gewigt van 3,65. 



Vol blijde verwachting nu vele en merkwaardige steenen te vinden , liet 

 ik nog in den nacht menschen ontbieden en ging den volgenden morgen 

 vroeg met 25 man over de bergen naar Sawiest , nam twee houtvesters en 

 drie beambten met mij en begon zeer naauwkeurige nasporingen in den 

 geheelen omtrek van het dorp. Eerst toonde ik mijne lieden den steen , 

 opdat zij dergelijken zouden herkennen. Dan plaatste ik hen in eene regte 

 lijn , ieder man drie passen van den anderen verwijderd en hasson en 

 KOMAREK onder hen. Ik zelf nam mijn plaats aan den vleugel en voerde den 

 zwij genden, zoekenden troep met langzame schreden over rotsen, weiden en 

 door het woud. Wij zochten met grooten ijver in de verwachting beloond 



