IETS OVER LICHT. 



271 



ons overtuigen , dat de achtervlakte van eenen gewonen spiegel liet meest 

 tot de werking afdoet. Men neme namelijk een stuk ongefoelied spie- 

 gelglas van ongeveer 5 Ned. duimen breedte, 15 a 25 duimen lengte en 

 minstens 3 streep dikte , die men voor één derde deel der lengte over de 

 geheele breedte onveranderd laat , voor een tweede derde gedeelte van acb- 

 teren met zwartsel of zwart lak bedekt en het laatste derde aan de achter- 

 vlakte mat slijpt. Brengt men nu de vlam eener kaars achtereenvolgens 

 vóór deze drie deelen , dan ziet men op het eerste duidelijk twee beelden 

 van ongeveer gelijke sterkte , één van de voor- , één van de achtervlakte 

 van het glas ; op het tweede wordt het beeld van de achtervlakte veel 

 zwakker , terwijl het voorste vrij helder blijft ; bij het derde valt het 

 achterste beeld geheel weg; houdt men nu de kaarsvlam voor een niet 

 te dun stuk gewoon spiegelglas met gefoeliede achtervlakte , dan ziet 

 men daarentegen het eerste beeld bijna geheel door het achterste overdekt. 

 Uit het gezegde volgt te gelijk , dat men ook spiegels kan vervaardigen 

 van glas , met eene mat geslepene , of wel met eene zwarte achtervlakte , 

 zooals die dan ook onder anderen voor sommige kompas-inrigtingen en 

 voor de verkleinspiegeltjes der landschapsschilders hunne toepassing vinden. 

 Hierbij is het dus de giasvlakte zelve (de voorvlakte van den spiegel), die 

 de beelden geeft. 



Wij moeten nu eenigzins nader nagaan , hoe de spiegels de daarvoor 

 geplaatste beelden teruggeven en bepalen ons daartoe vooreerst bij de 



gewone, vlak- 

 ke spiegels. 



Stellen wij, 

 dat wij de proef 

 bij dag nemen, 

 en dat eenig 

 voorwerp , b. 

 V. de pijl CD 

 (fig. 3) voor 

 een spiegel 

 staat , dien wij 

 in doorsnede in 

 de lijn AB zien 

 voorgesteld ; 

 die pijl ont- 

 Fig. 3. Schematische voorstelling van spiegelbeelden. 



