IETS OVEK LICHT. 279 



een verschijnsel tij geheele onbekendheid met de oorzaak wel eenen gewel- 

 digen indruk moest maken , vooral in eenen tijd , dat het mysticisme nog 

 eene hoofdrol speelde , spreekt wel van zelf, en het is volstrekt niet 

 bevreemdend , dat de dood werkelijk meermalen op zulk een voorval is 

 gevolgd. 



Wij spraken tot nog toe altijd slechts van vlaltke spiegels; het is 

 echter van algcmeene bekendheid , dat er ook spiegels met kromme opper- 

 vlakten bestaan ; wij veimeldden ze reeds terloops bij de teleskopische 

 spiegels , maar bovendien komen ze tamelijk algemeen verspreid in het 

 dagelijksch leven voor. 



Op vele buitenplaatsen of optrekjes toch vindt men vóór het huis , 

 op eene ecnigzins vrije ruimte , eenen grooten zwarten of donker groenen 

 bol , meestal een zoogenaamde vitriool-flcsch op een paal of op een tafeltje 

 geplaatst , waarin men dan een verzamelbeeld van den geheelen omtrek 

 ziet ; ook in onze huiskamers , in vestibules enz. , zijn de zoogenaamde 

 reflectie-bollen , dat zijn holle glazen bollen , die van binnen verzilverd 

 zijn , een vrij algemeen sieraad geworden. Het is dan ook een zeer 

 aardig verschijnsel , de geheele omgeving in eene zoo beperkte ruimte 

 op kleine schaal weer gegeven te zien. Met den rug b. v. naar den 

 rijweg staande , zien wij vóór ons als een beweegbaar panorama het daar 

 over heen trekkende gewoel , alles in Lilliputter formaat , schijnbaar naar 

 de holte van den bol achter het glas overgebragt. 



Hoe het komt , dat zulk een bolle spiegel die verkleinde beelden 

 geeft , zullen wij van zelf begrijpen , als wij het vorengezegde over 

 de terugkaatsing er op toepassen. Beschouwen wij namelijk den bol 

 voor een oogenblik in zijne ware gedaante , doch in het grove weder- 

 gegeven , dan zien wij eigenlijk eenen veelhoekigen omtrek daaraan. 

 Yallen nu van ecnig voorwerp , b. v. van een toren , stralen op die vlak- 

 ten , dan worden die volgens de vorengemeldc wetten met gelijke hoeken 

 weerkaatst. Voor het oog nu liggen die gevonnde beelden al weder 

 achter het glas in het verlengde van do lijnen van terugkaatsing , maar 

 hoe verder wij naar het middenpunt komen , hoc meer die verlengselen 

 naar elkander toeneigen , om eindelijk in dat punt zelve elkander allen 

 te ontmoeten en zamen te smelten. Hieruit volgt noodzakelijk , dat de 

 beelden op die verlcngsels gelegen in elkander moeten krimpen , naar- 

 mate de ruimte tusschen die lijnen inkrimpt, terwijl tegelijk in de- 



