286 IETS OVEE LICHT. 



een blik slaan op de werkingen des menschelijken geestes, — Voorwaar! 

 er is een grens aan het weten gesteld, — niet alwetend , niet alvermogend 

 is de zoon der stof , maar toch worden de grenzen van dat weten al verder 

 en verder uitgebreid , en meer en meer geheimen , verborgenheden der 

 schepping worden voor zijn zoekend oog ontsluijerd. 



Ziet, duizende en duizende mijlen van ons af, in de oogenschijnlijk 

 ledige ruimte , die zich boven en om ons uitbreidt , als bevonden wij ons op 

 een eiland in eene zee zonder kusten , op afstanden , wier vermelding 

 in cijfers ons doet duizelen , zijn ontelbare andere eilanden , andere bollen 

 geplaatst , op den eersten aanblik voor ons slechts schitterende , lichtende 

 stippen ; en daartusschen zijn wederom andere bollen , wier aanwezen wij 

 zelfs niet vermoeden kunnen ; en toch is dat schijnbaar onverklaarbare , 

 grootsche geheel thans voor ons als een opengeslagen boek ; wij beschou- 

 wen het hemelruim zooals wij eene landkaart beschouwen , de loopbanen 

 zelfs der onzigtbare hemelboUen zijn met even veel gewisheid en naauw- 

 keurigheid bekend, als de gewone wegen des dagelijkschen levens ; zons- 

 en maans-verduisteringen worden jaren vooruit berekend en op seconden na 

 staaft de gebeurtenis de voorspellingen der geleerden. Gewis , wel een 

 tafereel onzer kennis , om ons op te verheffen ! en toch dat alles is een uit- 

 vloeisel van de eenvoudige verschijnselen door ons zoo even beschreven , 

 dat alles weten wij door spiegels , door holle spiegels in teleskopen ge- 

 plaatst , die ons in staat stellen in de diepten der hemelen door te dringen 

 en daar de geheimen van het Heelal uit te vorschen. Wel eene bijdrage tot 

 de magt van het kleine , bewonderd in het groote. 



En toch, hoe diep gevoelen wij daarna weder onze onmagt, als wij, niet- 

 tegenstaande die vermogende werktuigen , nog altijd de eindeloosheid voor 

 ons zien , en wij de waarheid moeten erkennen der regelen van onzen va- 

 derlandschen dichter n. h. exijn , waar hij zingt : 



Wat eindig brein kan nu dier Heemlen grens bepalen ? 

 Wie meet het eindloos ruim , waarin die sterren dwalen ? 

 Het hoogst gestemd gevoel zinkt moedeloos weg in 't niet , 

 Daar 't slechts de onmeetlijkheid en nimmer grenzen ziet ! 



"VVij zouden hiermede datgene wat wij van spiegels wilden mededeelen , 

 kunnen besluiten , ware het niet dat wij meenen met nog een enkel woord 

 melding te moeten maken van eenige soorten van spiegels , die eigenlijk 

 meer bepaald tot het speelgoed behooren. Immers de oppermagtige mode 



