290 EENE BOTAÜTISCHE WANDELING 



als gold het den strijd tegen een heer van reuzen en gedrochtelij ke 

 monsters ! 



En toch , geen zachter , geen vredelievender stemming dan de zijne. 

 De geheele vp'ereld zou hij wel willen omhelzen. Is door een nood- 

 lottig toeval het een of ander onvoorzigtig insect of ander dier met de 

 plant , die zijn vaderland uitmaakt , in de muffe bus geraakt , naauwe- 

 lijks heeft onze botanicus het bemerkt , of hy haast zich den gevangene 

 van zijne pijn te bevrijden. Het is dan .ook geen wonder , dat hij , die 

 dergelijke uitstapjes als de bedoelde zelf gemaakt heeft , daarvan eene 

 onuitwischbare herinnering bewaart ; geen wonder dat hij met gretigheid 

 elke gelegenheid aangrijpt om die herinnering levendig te maken en zoo 

 mogelijk aan anderen tot nut te doen zijn. 



Men houde mij dus ten goede , zoo ik de grenzen van de „zelfverloo- 

 chening" misschien te veel overschrijd, door den lezers van dit Album 

 voor te stellen mij te begeleiden op een botanisch uitstapje in streken, 

 die ik in vroeger dagen zoo dikwijls met uitstekend nut en genoegen 

 bezocht heb. Voor den geheel oningewijde zullen die streken stellig 

 niet zooveel belangrijks opleveren als b.v. de boorden van de Middel- 

 landsche zee. Hem daarentegen , die eenigzins met de plantkunde 

 vertrouwd is , zal onze wandeling , dit vertrouw ik , wel niet geheel 

 onwelkom zijn. Want zij zal ons gelegenheid geven ons te bewegen 

 op een gebied van wetenschap , dat , voor zoover mij bekend is , slechts 

 zelden betreden wordt en dat wij gevoegelijk topographische botanie 

 zouden kunnen noemen. Yerder zullen wij daarbij kennis maken met 

 eenige niet onbelangrijke bijzonderheden betreffende de Flora van ons va- 

 derland en zoo doende ons op nieuw overtuigen van de waarheid , dat , 

 wat men ook zegge , Nederland in verscheidenheid van planten geenszins 

 voor de naburige landen behoeft onder te doen. Daartoe willen wij ons 

 echter niet bepalen bij hetgeen het oogenblik ons te zien geeft , maar 

 bij elk belangrijk plekje , dat we ontmoeten , wat langer stilstaan en 

 nagaan , hoe het er in de verschillende jaargetijden uitziet. 



"Wat nu de regeling van ons uitstapje betreft, ik stel voor, dat wij 

 van Utrecht uitgaan en ons per spoor naar het station Zeist-Driebergen 

 begeven , om van daar te voet onzen togt voort te zetten. 



Reeds in den trein zouden wc onze botanische opmerkingen kunnen 

 beginnen. De spoorwegen toch bieden tot zoo iets in den regel ruim- 

 schoots gelegenheid aan. Vooral in ons vaderland , waar men gewoonlijk 



