IN- DE OMSTEEKEN VAN PJJSENBUEG. 293 



lichtbruine kleur. Eerst dacht ik aan zwammen , maar bij nader onderzoek 

 bevond ik , dat die ligchamen houtachtig en dus voor aardzwammen te 

 hard waren. Daarenboven bleek het mij al spoedig , dat zij met de wortels 

 van naburige elzenboomen in verband stonden en daarvan uitwassen 

 vormden. Later vond ik dergelijke uitwassen aan wortels van palmen 

 in den Hortus botanicus te Amsterdam en vernam ik van een mijner 

 vrienden , dat een Luitsch schrijver ze voor verwant aan de Sigillaria's 

 van de voorwereld verklaard had. Wat hiervan ook zij , ze zijn merk- 

 waardig genoeg. 



Maar keeren wij tot onze beukenlaan terug. Aan het eind van die 

 laan ontmoeten wij eenige vochtige plekken, waar in den nazomer 

 Ewphrasia offimialis groeit. Yinden wij dit plantje , laat ons dan niet 

 verzuimen het aandachtig te bezien. Zijne kleine bloemen zijn onge- 

 meen sierlijk. Euphrasia officinalis wisselt zoodanig af naar den grond, 

 waarop ze groeit , dat men hare verscheidenheden ligtelijk voor verschil- 

 lende soorten aanziet. In de duinen heeft ze gewoonlijk veel grooter 

 bloemen dan op heidegrond. 



Onder deze opmerkingen hebben we onze laan verlaten en bevinden we 

 ons in het dennebosch. Het dennebosch! zoo geurig onder de koeste- 

 rende stralen van de Julijzon , zoo fantastisch knarsend en suizend als 

 de najaarswind zijne takken kromt en over elkander schuurt. 



Gezegende dennen! als uwe gevoelige zusters om u heen aan den 

 wintervorst tol hebben betaald en hare spichtige, dorre armen omhoog 

 steken , dan schudt gij fier de sneeuw van uwe kruinen en toont ons 

 uw altijd groenend hoofd als het onderpand van den terugkeer der 

 lente. Moge het al met uwe noordsche deftigheid niet strooken deel te 

 nemen aan de groote feesten van de natuur, en u des voorjaars met 

 lagchend gToen, des najaars met schitterend geel en rood te tooijen , 

 wie is er u niet dankbaar voor , dat ge , ook als eiken en beuken in 

 doodslaap verzonken schijnen , den wandelaar een vrolijk toevlugtsoord 

 blijft aanbieden ? Wie heeft geen eerbied voor de kracht en de onverschil- 

 ligheid , waarmee ge kou en vochtigheid trotseert ? 



In ons vaderland bestaan de dennebosschcn bijna uitsluitend uit den 

 rooden den [Fimis sihedris). Deze doet door zijne kale stammen , 

 zijne onregelmatige kruin en zijne korte vruchten in schoonheid verre 

 onder voor de statige kegelvormige dennen [Pinus abies) van de ge- 

 bergten in Duitschland en Zwitserland. Maar des te beter is hij door 

 zijn vorm er toe geschikt om lommerrijke bosschen te vormen. 



