308 DE WEG NAAE DE NOOEDPOOL. 



Londensch. genootschap , eene uitvoerige en grondige beoordeeling van 

 het door osboen ingediende plan. Hoezeer hij ook eene nieuwe onderne- 

 ming voor het noorden van ganscher harte toejuichte , zoo meende hij toch 

 den door osboen voorgeslagen weg te moeten afraden en daarentegen er op 

 aan te dringen , dat men van Spitsbergen uit naar de noordpool stevende. 



Uit dit hoogst belangrijk schrijven , hetwelk in peteemanns Mittheilun- 

 gen uier wielitige neue Erforschungen 1865, III, S. 99 enz. voorkomt, 

 deelen wij het een en ander mede. 



De zee ten oosten en westen van Spitsbergen geeft den kortsten weg 

 van Engeland naar de noordpool. De afstand van Londen tot aan de 

 noordpool langs de westkust van Spitsbergen bedraagt 2400, langs de 

 oostkust 2500 zeemijlen , terwijl de weg door Smith-Sund tot de noordpool 

 4000 zeemijlen lang is en men in die rigting met 2400 mijlen slechts halver- 

 wege Straat- Davis komt. 



De zee van Spitsbergen vormt verreweg den uitgebreidsten , inderdaad 

 den eenigen oceanisch en toegang tot de noordpool en het middelpunt der 

 noordpoolge westen. Zij is daarenboven veel vrijer van ijs, dan elk ander 

 gedeelte der noordpool-zee , op dezelfde breedte. Elk jaar kan 80° noorder- 

 breedte, zelfs door kleine schepen, met zekerheid bereikt worden. In 

 Smith-Sund daarentegen heeft men in weerwil van alle pogingen van 

 Engelschen en Amerikanen , het ter scheep slechts tot 78^ 45' en met sleden 

 tot 81° kunnen brengen , dus weinig verder dan baeein , die voor 249 jaren 

 (in 1616) tot 78° doordrong. 



De zee van Spitsbergen is aan de zijde van de noordpool wel met drijf ijs 

 bezet ; maar dit vormt voor de scheepvaart een niet grooter hindernis , dan 

 in zeeën van dezelfde gesteldheid , zooals de Bafiin-baai. Yolgens de een- 

 stemmige getuigenissen van vroegere en latere zeevaarders , treft men in de 

 zee van Spitsbergen in het voorjaar en den herfst veel minder ijs aan dan 

 in het hart van den zomer en op zekere tijden is zij zelfs geheel van ijs 

 bevrijd. 



Eene zee van de uitgebreidheid en diepte, als die ten noorden van Spits- 

 bergen, waar pauey met 500 vademen geen grond raakte, die door magtige 

 stroomen bewogen wordt en met het warme bekken van den Atlantischen 

 oceaan onmiddelijk zamen hangt , zal nooit , zelfs niet in den winter , 

 geheel toevriezen of met vast ijs zoo bedekt worden , dat men met sleden 

 daarop reizen kan. Het vaarwater zal daar veel opener zijn , dan het met 

 eilanden bezaaide labyrinth , dat het voornaamste tooneel der feanklin- 



