BE WEG NAAli DE NOOKDPOOL. 309 



togten was. Paery vond er in 1827 geene zamenhangende ijsvlakte , maar 

 louter drijfijs , half zoo dik als bij het Melville-eiland , zoodat hij tot het 

 besluit kwam , dat een schip gemakkelijk tot 82° kon doorzeilen. 



Yan 82° 45' noorderbreedte , het uiterste door paeet bereikte punt , 

 breidde zich eene bevaarbare zee verre naar het noorden uit , gelijk dan 

 ook de oude Hollandsche en Engelsche schippers berigten, dat zij zelfs tot 

 den 88" noorder breedte, ja zelfs over de pool gezeild zijn en daar nog eene 

 bevaarbare zee hebben gevonden. Maar al slaat men aan deze berigten ook 

 geen geloof , dan blijft toch de waarneming van paeet , die op 82° 45' eene 

 bevaarbare zee vond , een onloochenbaar feit en de afstand van dit punt tot 

 de noordpool , slechts 435 zeemijlen , kan niet moeijelijker te bevaren zijn , 

 dan een even groote afstand in de Eaffin-baai of in eenig ander deel van de 

 poolzee. 



De geheele geographie der noordpool- gewesten , de uitgebreidheid van 

 het reeds verrigte onderzoek, de waarnemingen overzeestroomen, klimaat, 

 drijfijs en drijfhout, leiden tot het besluit, dat het poolgewest tot aan 

 Spitsbergen uit eene groote zee en niet uit land bestaat. Maar zoo ook land 

 onder de pool gevonden mogt worden , zoo kan toch eene van Spitsbergen 

 aldaar aangelande expeditie de reis op sleden voortzetten , terwijl eene 

 expeditie met sleden ondernomen , zoo zij op open water stootte , onver- 

 rigter zake zou moeten terugkeeren. Uit de volkomene afwezigheid van 

 drijfhout ten noorden van Smith-Sund volgt , dat deze zeeboezem in geen 

 zamenhang staat met de eigenlijke poolzee, dat veeleer een landtong niet 

 verre ten noorden van kaap Parry die wateren tot een zeeboezem afsluit. 



Sir EDWAED paeey's togt tot 82° 45' noorderbreedte vereischte van de 

 Theems af, heen en terug , slechts zes maanden tijd en een goed bemande 

 en doelmatig ingerigte schroefstoomboot zoude denzelfden weg tot aan de 

 pool in drie maanden afleggen. 



De ervaring , vooral in de zuidpoolzee opgedaan , heeft bewezen , dat het 

 ijs , hetwelk zich in den winter aan de kusten en in de zee voimt , tegen 

 het einde van den winter losgaat en naar lagere breedten afdrijft, om daar 

 eindelijk te smelten. Schepen , die in het voorjaar en den zomer naar de 

 pool stevenen , stoeten gewoonlijk op deze ijsstroomen op breedten , waar in 

 den winter geen ijs te vinden is en waar het ook in het voorjaar en den herfst 

 minder voorkomt dan in den zomer. Deze afdrijvende ijsmassa vormt een 

 bewegelijken gordel van 2 tot 6 breedte-graden , op welks naar de pool toe- 

 gekeerde zijde de zee geenszins in steeds toenemende mate met ijs gevuld , 



