310 DE WEG IS-AAE DE NOOEDPOOL. 



maar meer of minder daarvan vrij is. Scliepen , die eens door dezen 

 ijsgordel heen breken, vinden aan de andere zijde eene "bevaarbare zee. 



Op gelijke wijze zullen ook de scbepen, welke door het drijfijs bij 

 Spitsbergen dringen , eene vrije , hoogst waarschijnlijk tot aan de noord- 

 pool bevaarbare zee voor zich zien. Het is algemeen bekend , dat in 

 sommige tijden van het jaar het noordelijke gedeelte van de Baffin-baai 

 vrijer van ijs en beter te bevaren is dan het zuidelijk deel van Straat-Davis, 

 Deze togten zijn uit den aard der zaak tot geringen omvang beperkt. 

 In denzelfden tijd en met dezelfde middelen, welke voor de voorgeslagene 

 expeditie met sleden gevorderd worden , zouden stoomschepen waar- 

 schijnlijk de noordpool en ook de zuidpool kunnnen bereiken. 



Het was om al deze redenen, dat dr. PETEEMAisrN met allen ijver er 

 op aandi'ong, dat Engeland tot eene nieuwe noordpool-expeditie langs 

 Spitsbergen mogt besluiten , omdat het daartoe de grootste ervaring en 

 de beste hulpmiddelen bezit. 



Op de noordpool was nu eenmaal de aandacht van het Londensche 

 aardrijkskundig genootschap gevestigd. Maar welken weg derwaarts in 

 te slaan ? Dien door kapitein osboen het eerst voorgeslagen , of dien door 

 dr. PETEEMANN aangewozen ? Tot eere van het Londensch genootschap 

 moet gezegd worden , dat het den voorslag van den vreemdeling niet ter 

 zijde legde, maar liet drukken en tot een onderwerp van onpartijdige 

 overweging maakte. Yele uitstekende Engelsche zeeoiïicieren gaven rond 

 en openlijk te kennen , dat zij met dr. peteemann's inzigten ten volle 

 overeenstemden. Hierdoor aangemoedigd , rigtte hij reeds den 3 Maart 

 1865 een tweede schrijven aan den president van het genootschap , sir 

 EODEEiCK MUECHisoisr , Waarin hij zijne denkbeelden nader toelichtte. "Wij 

 kunnen niet nalaten ook de belangrijkste punten van deze memorie, die 

 PETEEMANN in zijuo MiWieüungen IV, bl. 137 enz. heeft opgenomen, 

 aan de lezers van dit tijdschrift mede te deelen. 



Twee zaken vooral zijn het , die hij daarin tracht te betoogen : vooreerst , 

 dat zelfs op de hoogste breedten en waar ijsmassa's in den vorm van 

 drijfijs, pakijs en ijsbergen hare grootste ontwikkeling en uitbreiding be- 

 reiken , slechts een betrekkelijk klein gedeelte van de zee met ijs bedekt 

 wordt en daarentegen verreweg het grootste gedeelte daarvan bevrijd en 

 dus volkomen bevaarbaar is ; en ten tweede^ dat zelfs de grootste ijsmassa's 

 zooals zij in de noordpoolzce voorkomen , voor eene wel toegeruste expe- 

 ditie in eene eenigzins uitgebreide zee, als die van Spitsbergen, geen 

 onoverkomelijke hindernis heeten mag. 



