DE WEG KAAE DE >'OOEDPOOL. 311 



Het is vooral de in de zuidpoolzee opgedane ervaring , waaruit hij 

 dit besluit opmaakt. Het ijs der zuidpoolzee toch heeft veel grootere 

 afmetingen en drijft tot veel lager breedten af dan dat in het noorden. Het 

 bereikt in den Atlantischen , Indischen en Grooten oceaan eene breedte , 

 die gelijk staat met die der Duitsche noordzeekusten, op vele plaatsen 

 40" tot 35° zuiderbreedte ; ja bij de Kaap de Goede Hoop zijn zelfs op 

 35" 40' ijsbergen waargenomen. In de noordpoolstreken drijft het ijs 

 slechts op ééne plaats tot zoo lage breedte af, namelijk aan het weste- 

 lijk gedeelte van den Atlantischen Oceaan. Op de tegenovergestelde 

 zijde van de Atlantische noordpoolzee , naar Spitsbergen en TTowaja 

 Zemlja , derhalve in de rigting, die voor eene noordpoolreis de geschiktste 

 is , heeft nog nooit een stukje poolijs de l^oordkaap op 70' noorderbreedte 

 bereikt. 



En het zijn voorwaar geene kleine ijsbrokken, die van de zuidpool 

 afdrijven. Kapitein hopkins ontmoette in Augustus 1840 tusschen Tristan 

 da Cunha en Kaap de Goede Hoop op 39' zuiderbreedte eene groote 

 vloot van ijsbergen, waarvan sommige 100 voet hoog waren. Kapitein 

 SMiTH zeilde in I^ovember 1839 in den Indischen Oceaan tusschen Kaap 

 de Goede Hoop en Australië langs eene rij van meer dan 22 van boven 

 volkomen effene ijsbergen, van welke een ééne zeemijl lang en 180 tot 

 240 voet hoog , een andere zelfs 300 tot 400 voet hoog was. De meer 

 zamengedrongene massa van pakijs treft men in de zuidpoolwateren ge- 

 woonlijk tusschen 60^ en 65° zuiderbreedte aan. 



De zuidpooltogten van cook , bellinghatjsen , ballent , wilkes en eoss 

 hebben echter het bewijs gegeven, dat deze reusachtige massas gedurig 

 in beweging zijn, van plaats wisselen, vaneen splijten en zich verstrooijen, 

 zoodat wel toegeruste vaartuigen zeer wel door deze ontzaggelijke ijs- 

 massas kunnen heen boren en dan aan de naar de pool toegekeerde zijde 

 van dezen ijsgordel eene vrije en opene zee vinden. Zoo drong sir james 

 EOSS op twee plaatsen zuidwaarts door, waar al zijne voorgangers een 

 ijsmuur hadden gevonden, die allen verderen voortgang naar hun inzien 

 onmogelijk maakte. De eerste maal, den 1 Januarij 1841, trof hij dien 

 ijsgordel aan onder 66' 32' zuiderbreedte en 169' 45' oosterlengte. Hij 

 besloot den 5 Januarij onbevreesd in dien ijsgordel door te dringen. Nadat 

 de buitenste rand doorbroken was, vond hij het ijs veel ligter en minder 

 zamenhangend , dan het zich uit de verte had laten aanzien. Bij helderen 

 hemel vervolgde hij zijn weg door het ijs , terwijl hij de opensta kanalen 



