EETBARE EIKELS. 



Een ieder kent uit zijne jeugd de beschrijvingen der oude dichters 

 over de gouden eeuw , toen de mensch de eenvoudigste levenswijze 

 leidde en eikels at. Deze beschrijving kwam ons , bewoners van noor- 

 delijk Europa, steeds \Teemd voor, daar wij de eikels alleen als voed- 

 sel voor varkens en schapen , zelden zelfs voor rundvee , kennen. In 

 het zuiden van Frankrijk en in Noord-Afrika wekt bovengenoemde be- 

 schrijving echter geene de minste verwondering. Daar toch zijn onder- 

 scheidene soorten van eiken met zoete , eetbare vruchten , zooals de 

 eetbare eik ( Quercus JSscuhis) , de Bourgondische eik ( Q. Cerris) , welke 

 beide bij ons ook op den kouden grond gekweekt kunnen worden , 

 de steeneik ( Q. Ilex) , dezelfde , die ons het zoogenaamd azijnhout uit 

 Biskaye verschaft. In Estremadura en elders , waar de varkens veel 

 met zoete eikels gevoed worden, is het varkensvleesch van een uit- 

 nemenden smaak. Ook de Noord-Amerikaansche Q. macrocarpa heeft 

 eetbare vruchten en zelfs in Japan worden van Q. cuspidata de eikels , 

 even als kastanjes , gegeten. 



De Q. Ballota , door de inwoners in Algerië bellout genaamd ^) , 

 heeft aangenaam smakende vruchten en , hoewel in mindere mate , 

 geldt dit ook van Q. Mirheclcii aldaar. De eerste is volgens broteeo 

 slechts eene verscheidenheid van den steen-eik. Deze bellout wordt 

 niet alleen in Afrika, maar ook in de Levant, Spanje en Portugal 

 gegeten. Link zag hare vrucht aan de poorten van Madrid, tegelijk 

 met geroosterde kastanjes enz. ter verkoop aanbieden. 



De Q. Aegilops , die de zoogenaamde hnoppers van het zuiden van 

 Europa levert, heeft in Griekenland bijna altoos groene bladeren en 

 groote, zoetsmakende eikels, welke door de landlieden aldaar geroos- 

 terd en zelfs raauw gegeten worden. Deze is waarschijnlijk de eetbare 



') Zie DESFONTAixES , Observutions sur Ie Chène Ballote , oh d glands doux du 

 Mont-Atlas , in Mémoires de l'Acad. d. Sciences de Paris 1790, p. 394, eu Annales 

 des Sciences Naturelles y 1827, p. 215—220. 



