344 EEN BLIK OP HET AMAZONE-GEBIED. 



voor zijne wetenschap bezielden entomoloog toe , om zich te midden van 

 zulk een leger te wagen , want weinig tijds later zijn de beenen van hem , 

 die zich aan den aanval daarvan blootstelt , met mieren overdekt , die als 

 razenden in zijne huid bijten en met haren angel steken. Er schiet niet 

 anders over dan een overhaaste vlugt, en eindelijk op eene veilige plaats 

 gekomen , kan men zich op geene andere wijze van de mieren , die zich 

 vast gebeten hebben , bevrijden , dan door haar in tweeën te scheuren , 

 waarbij kop en kaken in de wonden blijven steken. Geen wonder dan 

 ook , dat de inwoners , die het gevaar dat zij loopen wel kennen , bij 

 hunne togten steeds op den uitkijk zijn , of zulk een leger van jagtmieren 

 in aantogt is , en , zoodra zij het ontwaren , met den schreeuw van 

 Tauóca ! zich haasten het te ontvlieden. 



In scherpe tegenstelling met deze hunne vrees voor die kleine insek- 

 ten , is hunne onverschilligheid ten opzigte der eigenlijk veel gevaarlijker 

 Alligators , waarvan drie soorten door bates werden vermeld , waaronder 

 een, de lacaré-oeassu der inlanders, eene lengte van 18 tot 20 voet en 

 een geweldigen omvang bereikt. Eenmaal vond bates een uit lagen 

 modder, bladeren en eijeren zamengesteld nest, waaruit blijkt, dat deze 

 Zuid-Amerikaansche alligators dergelijke nesten bouwen als hunne Noord- 

 Amerikaansche geslachtsgenooten. 



Gedurende het natte jaargetijde ' houden zich de alligators in de 

 moerassen en meeren der bosschen op , maar wanneer het drooge jaar- 

 getijde begint , verhuizen zij naar de rivier , en — zegt bates — het is 

 niet te veel gezegd, wanneer men beweert, dat dan de wateren der 

 boven- Amazone zoo vol van groote alligators zijn als een sloot des zomers 

 in Engeland met kikvorschen. Op eene reis met de stoomboot langs de 

 boven- Amazone , die vijf dagen duurde, vermaakten zich de passagiers 

 met onophoudelijk , van 's morgens vroeg tot 's avonds laat , op de 

 alligators te vuren, die zoo digt opeen gedrongen waren, dat hunne 

 pantsers tegen elkander rammelden. 



De oorzaak der geringe vrees, die de inlanders voor deze monsters 

 koesteren , is , dat zij hen wegens hunne lafhartigheid verachten. Inder- 

 daad schijnt het , dat deze dieren , in weerwil van hunne geweldige 

 kracht en vervaarlijk gewapenden muil, den mensch toch vreezen en 

 dezen niet aanvallen , ten ware zij zulks geheel onbemerkt kunnen doen. 

 Ware het tegendeel het geval , dan zoude , bij de algemeene gewoonte 

 der inwoners om zich dagelijks eens of tweemalen te baden, dikwijls 



