DE AMERIKAANSCHE TAPIR. 



De heer m. f. chabhillac deelde in het Bulletin de la sociéU A^accli- 

 matatiouj 1865, Janvier, over dit dier het volgende mede: 



„Dit dikhuidig dier, in sommige streken zeer menigvuldig, bewoont 

 den oever der rivieren en kiest zijn voedsel uitsluitend uit het plantenrijk ; 

 het kan eene vrij aanmerkelijke grootte bereiken, want ik heb er een in 

 mijn bezit gehad, die meer dan 300 kilogrammen woog. Zijn vleesch 

 is zeer geacht in het land waar ik dikwijls in de gelegenheid geweest 

 ben er van te eten, en ik kan verzekeren, dat noch de smaak noch de 

 voedende eigenschappen onderdoen voor het beste vleesch, dat wij in 

 Europa hebben ; gedroogd , kan het gedurende langen tijd bewaard 

 worden en verkrijgt dan een smaak , die het door onze verfijndste lekker- 

 bekken op prijs zoude doen stellen. De huid van den tapir is eveneens 

 zeer gezocht ; ongelukkig is de slechte bereiding , waaraan de vellen in 

 Brazilië onderworpen worden , de oorzaak , dat men er in Europa niet 

 zooveel partij van kan trekken , als anders het geval zou zijn. De 

 tapir is van natuur vreesachtig ; het minste geluid verontrust hem ; hij 

 zoekt de meest eenzame plaatsen en verwijdert zich zelden ver van 

 zijne verblijfplaats. 



"Wanneer hij het ongeluk heeft in den strik te loopen , dien men hem 

 gespannen heeft, en men er in slaag-t hem levend naar eene woning te 

 voeren , ziet men weldra de vreesachtigheid van den gevangene ver- 

 dwijnen en gezelligheid en gehechtheid aan zijn heer daarvoor in de 

 plaats treden ; reeds vijf of zes dagen nadat hij gevangen is , ontvangt 

 hij van diens hand niet alleen zijn voedsel , maar ook liefkozingen , op 

 welke hij zeer gesteld is. De tapir bemint het gezelschap van den 

 mensch, hecht zich aan zijne verzorgers en toont eene bijzondere voor- 

 liefde voor kinderen , wier spelen hij duldt , zonder hun ooit het geringste 

 leed te doen. Een bewoner van Santa-Maria de Belem (Para) bezat 

 een tapir, die geheel tot huisdier geworden was en dien hij eenen vriend 

 aanbood , welke het bevel voerde over een der schepen , die de dienst 

 deden langs de kust van Brazilië. Deze officier , een vriend van dieren , 

 nam het geschenk aan, en weinig tijds voor het vertrek werd de tapir 

 door zijn meester in eene boot geplaatst en aan boord gebragt. Eerst 

 gaf hij geen teeken van ongerustheid of vrees , maar toen hij het vaartuig, 

 dat hem gebragt had , met den persoon zag vertrekken , aan wien hij zoo- 

 zeer gehecht was , en toen hij rondom zich niets dan vreemde gezigten zag, 



