ALBUM DER NATUUR. 



WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



Dinolheriura — Onlangs is eene ontdekking gedaan, welke veel licht ver- 

 spreidt over het maaksel en de vermoedelijke levenswijze van dit reusachtig 

 dier. Pater sanna solaro heeft namelijk in het departement der Haute- 

 Garonne in Frankrijk een geheel bekken er van ontdekt. De restauratie 

 van dit stuk , dat 160 kilogrammen weegt , heeft drie maanden tijds ge- 

 kost. Lartet vermoedt, dat het afkomstig is van eene nog grootere soort 

 dan Dlnotherium giganteum. De overdwarse doormeter tusschen de kammen 

 der beide heupbeenderen bedraagt niet minder dan 1,8 meter; de hoogte, 

 d. i. de afstand van de symphysis osstum puhis tot aan den bovenrand der 

 heupbeenderen, is 1,3 meter. De beide doormeters van de eenigzins ellip- 

 tische gewrichtskom voor het dijbeen zijn 0,205 en 0,185 meter; die van 

 het eironde gat zijn 0,210 en 0,130 meter. Uit deze afmetingen kan men 

 zich eenigzins een denkbeeld maken van de colossale grootte van dit 

 bekken en van die van het dier , waaraan het behoord heeft. 



Vergeleken met het bekken van andere dieren , nadert het meer tot die 

 van den olifant en van het Megatherium dan tot dat der Tapirs. Echter 

 verschilt het ook in meer dan een opzigt van dat der beide eerstgenoemden. 



De merkwaardigste eigendommelijkheid is de aanwezigheid eener holte 

 ter zijde van de gewrichtskom , tusschen deze en de spina Inferlor van het 

 heupbeen. In deze holte bevond zich een beenstuk , dat er in geleed was 

 en door solaeo voor een os marsupiale werd gehouden. Wel is waar staan 

 bij alle tot dusverre bekende marsupialiën de buidelbeenderen aan de schaam- 

 beenderen , doch solaro meent , dat bij een dier , welks hoofd ook zoozeer 

 1865. 1 



