2 ALBUM DER NATUUR. 



afwijkt van dat van alle andere zoogdieren , het niet verwonderen kan , dat 

 ook de buidelbeenderen eene andere stelling hebben. 



Indien het nu waar is , dat het dinotherium een buideldier is geweest , 

 dan kan het onmogelijk een zich in het water ophoudend zoogdier zijn 

 geweest. Het langdurig verblijf der jongen in den buidel , — dat bij de 

 kangoeroe's tot acht maanden duurt, — maakt dit onmogelijk. Uit het 

 maaksel van het bekken, — en wij kunnen er bijvoegen, ook uit de groote 

 lengte van de reeds vroeger door gaudry bij Pikermi gevonden dij- en 

 scheenbeenderen , — mag men derhalve besluiten , dat het dinotherium een 

 viervoetig , hoog op de pooten staand landdier was , dat zich van zijne 

 benedenwaarts gerigte stoottanden bediende : vooreerst om zich een weg 

 te banen door de digte wouden , waarin het leefde , ten tweede als wapen 

 tegen den aanval van andere dieren, die hij allen in hoogte overtrof en 

 die hij dus gemakkelijk daarmede bereiken kon , in weerwil hunner stelling 

 in de onderkaak , en ten derde om zijn voedsel te zoeken en onder zyn 

 bereik te brengen , hetzij dat dit bestond uit de knoppen en uitspruitsels 

 van boomen , gelijk solaro meent , of , — zooals ons , in weerwil van 

 eenige door hem daartegen geopperde bezwaren , meer waarschijnlijk voor- 

 komt , — uit de wortels van verschillende landplanten , die hij daarmede 

 uit den grond groef. 



Solaro meent ook , dat het dinotherium in het bezit is geweest van 

 een zeer langen snuit , waardoor de kortheid van den hals werd opgewo- 

 gen en waardoor het dier welligt zelfs in staat geweest is zijne jongen 

 uit en in den buidel te brengen. {VInstitut, 1864, p. 319.) 



Hg. 



Tastgevoel zonder temperaluurgevoel. — De hoogleeraar spring deelde in de 

 zitting der Belgische akademie van 1 Julij j.1. het opmerkelijke geval 

 mede van eene vrouw , wier geheele regter ligchaamshelft plotseling , ten 

 gevolge van een ziektetoestand , volkomen ongevoelig was geworden voor 

 pijn en temperatuur , maar die desniettegenstaande niet alleen geen spoor 

 van spierverlamming vertoonde , maar ook in de aangedane deelen het 

 tastgevoel behouden had. Zij ontwaarde aldaar de geringste aanraking en 

 kon met de regter vingers , terwijl de oogen gesloten waren , een speld 

 van den grond oprapen. De geringste kitteling werd door haar bespeurd. 

 Maar wanneer zij hare handen wiesch , voelde zij wel den schok van het 

 water, maar niet, of dat O' of 50^ was. Des winters had zij slechts koude 

 aan de linker ligchaamshelft. De temperatum- der huid zelve , met den 

 thermometer gemeten , was aan beide ligchaamshelften gelijk. Men kon 

 de zieke zelfs knijpen of met naalden prikken , zonder dat z^ iets van pijn 



