28 ALBUM DER NATUUR. 



ming , die een opmerkel^k voorbeeld geeft van de krachtige werking der 

 opgehoopte warmte van de zonnestralen. Een zilveren cylindervormig vat , 

 van buiten dof zwart gemaakt, heeft in of digt bij den bodem eene 

 opening , waaraan eene buis is verbonden , die door eene kraan kan ge- 

 sloten worden en zoo gebogen is , dat zij op eenigen afstand van het vat 

 regtstandig naar boven is gerigt. Over dit vat wordt een glazen klok 

 geplaatst en over deze een tweede , grootere ; het zooeven vermelde uit- 

 einde der buis reikt nog tot buiten deze laatste. Als deze toestel gedurende 

 eenigen tijd aan de onbelemmerde werking der zonnestralen is blootgesteld 

 geweest , dan springt bij het openen der kraan van de buis , door de spankracht 

 van den uit het water door de verwarming ontwikkelden stoom , een water- 

 straal uit die buis tot op eene hoogte van 10 meters. 



Tot zoover het berigt in de Comptes rendus. Afmetingen , noch tempe- 

 ratuurwaarnemingen , noch tijd van insolatie worden daarbij opgegeven. 

 Ten zachtste genomen mag dus de beschrijving ietwat te vlugtig worden 

 genoemd. De hoogte van den verkregen waterstraal althans vereischt nader 

 onderzoek en daardoor ook de uitvoerbaarheid van mouchot's voorstel , 

 om in voortdurend door de zon bestraalde streken . in Egypte b. v. , op 

 deze wijze eene beweegkracht te verkrijgen. Ln. 



Langzame verbraoding van steenkolen en bruinkolen. — Gteundmann heeft in het 

 Zeitschrift für Berg- , Hutten- und Salinenwesen im Preussischen Staate , Band 

 IX B en Band X B zeer uitvoerig berigt gegeven aangaande z^ne proef- 

 nemingen over het verweeren van steenkolen bij het liggen in hoopen in 

 de vrije lucht. Hij komt daarbij tot de uitkomst , dat daardoor , terwijl 

 het soortelijk gewigt der kolen niet veranderde , het gehalte aan hygros- 

 kopisch water een weinig en het aschgehalte zeer sterk vermeerderde. Na 

 eene blootstelling aan den atmospherischen invloed gedurende negen maan- 

 den , hadden de kolen , die hij onderzocht , tot 58 procent van hun koolstof- 

 gehalte verloren. Bij stukkolen was dit verlies geringer. Temperatuurver- 

 hooging en regen bevorderden het. 



Vakrentrapp haalt bovenstaande uitkomsten aan in een opstel , geplaatst 

 in dingler's Polytechnisch Journal, CLXXV, pag. 156 e. v. Hij berigt 

 daarin verder aangaande zijne eigene proefnemingen met bruinkolen. Een 

 pond bruinkolen uit de Prinz Wilhelm Gruhe in Brunswijk (1 Brunswijker 

 pond = 0,468 kilogram bijna) werd in eene flesch gebragt en koolzuurvrije 

 lucht daardoor en vervolgens door barytwater gevoerd. Daardoor kon uit 

 het gevormde koolzure baryt het gevormde koolzuur berekend worden. (Het 

 verlies aan koolwaterstof, wat bij steenkolen volgens grundmann ook plaats 

 grijpt , werd hier dus verwaarloosd. Reft.). In 28 dagen had zich hierbij 



