WETENSCHAPPELIJK BIJBLAJ:). 45 



blijft. Men heeft het dus in zijn magt om , door wijziging van de stelling 

 van het ei tegenover de warmtebron, verschillende veranderingen in het 

 blastoderma en gevolgelijk in de area vasculosa en zelfs in de betrekkelijke 

 plaatsing der embryo daarin te voorschijn te roepen. Daeeste heeft bo- 

 vendien gevonden , dat , bij onvoldoende warmte , het blastoderma zich 

 geheel ontwikkelen kan , zonder dat de embryo tot ontwikkeling komt. 

 Eenmaal zelfs vond hij , bij geheele afwezigheid der embryo , eene area 

 vasculosa van eene elliptische gedaante , met rood bloed daarin. 



Hg. 



Levendbarende mot. — Door den heer a. w. scott is op Ash Island eene 

 soort van het geslacht Tinea ontdekt en beschreven , waarvan de wijQes 

 geen eijeren , maar levende larven ter wereld brengen , die , op zijde of 

 flanel geplaatst , dergelijke kokertjes zamenstellen als de Europesche soor- 

 ten van dit geslacht. Dit is het eerste bekende voorbeeld van ovo-vivi- 

 pariteit in de orde der Lepidoptera. [Natural History Review , 1865 , April , 

 p. 268 , uit Transactions of the Entomological Society of New South Wales , 

 Vol. I , part I , Sydney , 1863). Hg. 



fiisl. — Het is bekend , dat de gist uit mikroskopisch kleine plantjes 

 bestaat. Om den groei van dezen , d. i. de vermeerdering van de gist te 

 bevorderen , moet men derhalve van dezelfde beginselen uitgaan , welke 

 de agricultuur-chemie voor den landbouw in het groot leert. Even als 

 voor dezen moet men in de eerste plaats de beste voedingsstoffen der 

 gistplantjes en hare verhouding kennen. Leuchs {Journ. f prakt. chem. , 

 XCIII , p. 399) heeft dit voor de gist beproefd. Het is hem door quantita- 

 tief onderzoek gebleken , dat eenige stoffen , bepaaldelijk lijm , eiwit , versch 

 en zuur geworden gluten , geheel ongeschikt zijn voor de gistvorming , dat 

 rietsuiker en dextrine slechts gebrekkige voedingsstoffen zijn , maar dat 

 daarentegen vruchtensuiker, vermengd met eene verdikkende zelfstandig- 

 heid , namelijk stijfselpap , en voorts onder toevoeging van de aschbestand- 

 deelen van gistcellen en van ammoniak de grootste hoeveelheid gist gaf. 

 De gunstigste resultaten verkreeg hij met een mengsel van 100 deelen 

 water, 12 d. vruchtensuiker, 3 d. stijfsel, 0,16 d. gistzouten , en zooveel 

 stikstof in den vorm van ammoniak als aan de gebezigde hoeveelheid gist- 

 zouten of aschbestanddeelen beantwoordt. Voorts bevond hij, dat, in overeen- 

 stemming met het feit , dat de gistkiemen uit de lucht komen , ook de gist- 

 vorming in gelijk tijdsbestek aanmerkel^ker was in vlakke dan in hooge 

 vaten. Ook de concentratietoestand van het vocht , waarin de gistvorming 

 geschiedt en waarvan de voor den groei der gistcellen noodzakelijke osmose 

 afhangt , is van grooten invloed. 



