74 ALBUM DER NATUUK. 



Hoe is dit hier te lande? Het meteorologisch instituut kan hierop het 

 beste antwoord geven. Hg. 



Clilorophyl. — Reeds voor eenigen tijd heeft fremy aangetoond , dat in het 

 chlorophyl twee kleurstoffen aanwezig zijn , eene gele en eene blaauwe , 

 die door een mengsel van ether en zoutzuur konden worden afgescheiden. 

 Hij noemde de eerste xantliophyllum , de tweede cyananophyllum. Het gelukte 

 hem echter niet , langs dien weg beide stoffen zuiver te verkrijgen. Na 

 verscheidene vergeefsche proefnemingen , heeft hij eenen anderen weg 

 ingeslagen , welke tot betere uitkomsten heeft geleid , waarvan hij verslag 

 gaf in de zitting der Fransche Akademie van 31 Julij j.1. Hij kookt het 

 chlorophyl een of twee uren met eene barytoplossing. De gele kleurstof, 

 welker naam hij thans veranderd heeft in dien van pliylloxanthine , wordt 

 gepraecipiteerd terzelfder tijd , dat de blaauwe , nu acidum pJiyllocyanicum 

 door hem genoemd , zich met den baryt tot een onoplosbaar zout verbindt. 

 Feemy vergelijkt het chlorophyl bij de vetten ; de pliylloxanthine speelt 

 daarin dezelfde rol als de glycerine in deze. 



Behandelt men vervolgens het praecipitaat met ether , dan wordt de 

 phylloxanthine uitgetrokken en men kan haar vervolgens uit de etherische 

 oplossing verkrijgen onder de gedaante van gele kristalplaatjes of roode 

 prismen , veel gelijkende op de kristallen van hichromas potassae. 



Het van phylloxanthine beroofde barytzout wordt met zwavelzuur be- 

 handeld , waarbij het acidum jjJiyUocyamcum vrij wordt. Zijne zouten zijn 

 bruin of groen ; alleen de alkalische zouten zijn in water oplosbaar. De 

 oplossingen dezer stof in zuren nemen de meest verschillende tinten aan , 

 groen , violet , blaauw , al naar gelang van den concentratietoestand , 

 evenals het cameleon minerale. F. meent , dat deze omstandigheid het ver 

 schil in tinten verklaart , dat het chlorophyl in de planten vertoont. 



Hg. 



Curare. — Nog steeds bestond er onzekerheid aangaande den aard der 

 werkzame beginselen en den oorsprong van dit pijlgif, dat in den laatsten 

 tijd , wegens zijne opmerkelijke physiologische werking , zoo dikwijls be- 

 sproken is. Volgens onderzoekingen van w. peeijee en cl. beknard , door 

 laatstgenoemden aan de Fransche akademie medegedeeld in hare zitting 

 van 26 Junij j.1., is er in de curare slechts één werkzaam beginsel, de 

 curarine , eene zelfstandigheid, die er op de wijze, waarop men alkaloïden 

 gewoon is af te scheiden , uit kan worden verkregen. Deze stof is wit , 

 bitter , oplosbaar in water en alkohol , onoplosbaar in ether en zwavel- 

 koolstof. Volgens eene voorloopige analyse zoude hare zamenstelling door 



