WINDVORMINGEN. 



reeds een- of meermalen verstoven geweest zijn, maar weder zijn vast 

 gegroeid, en dit komt veelvuldig en duidelijk voor den dag door den 

 bijzonderen vorm , dien het verstuivende zand aanneemt. Overal na- 

 melijk waar de oppervlakte eenigen meerderen wederstand tegen den 

 wind aanbiedt, vormen zich heuveltjes of alleen overblijvende hoog- 

 ten, terwijl in den omtrek het zand geheel verstoven is. Eene struik 

 jeneverbessen of kraaijenbeziën, of eene groote heidestruik, of eenige 

 helmplanten zijn voldoende om zulk eenen alleen staanden aardklomp 

 te bevestigen. Zeer dikwijls ook zijn 't oerbankjes , of zand door ijzer- 

 oxyde-hydraat te zamen gebakken , hetwelk de vaste punten veroor- 

 zaakt. Ze hebben allerhande vormen. De gewone is die van een' 

 ronden heuvel, vlak afloopend aan de loefzijde, steil aan de lijzijde , 

 met eene helling van hoogstens 35 graden. Droog zand blijft op zulk 

 eene helling liggen; nat zand glijdt reeds nederwaarts, wanneer de 

 helling 30 graden bereikt. De bovenkant is de voormalige opper- 

 vlakte , en men vindt er zulke , die tot vijf ellen hoogte hebben. Soms 

 zijn ze rond als zuilen of hebben eenigzins den vorm eener paddestoel. 



Paddeatoelvormig heuveltje in het Appelsche Zand bij Oosterwolde met 

 eenen heuvel door helm bevestigd. 



Veelvuldig vindt men alzoo de randen der zandstuivingen gevormd, 



als wanneer er door den wind heuvels uitgehold zijn , waarvan slechts 



