WIND VORMINGEN. 1 1 



opleveren? Dergelijke steenen met sporen van vogels, van schildpad- 

 den, van eene menigte kruipende dieren, van krabben, die over het 

 zandige zeestrand of door den slik gekropen hebben, heeft men thans 

 uit zeer verschillende voorwereldlijke tijdvakken. Nog onlangs heeft 

 men er met eene zeer groote menigte vogelsporen ontdekt in den 

 gyps van Montmorency, eene vorming, die gelijktijdig ontstaan moet 

 zijn met den leem met zeeschelpen van Eibergen en Winterswijk. 



Alleen fijn en genoegzaam zuiver zand is aan verstuiven onderhevig , 

 en dit heeft ten gevolge, dat, wanneer zulks op eenen bodem ligt van 

 eene andere zamenstelling, het zand geheel weg stuift en die onder- 

 grond op den bodem der zandstuiving voor den dag komt. Van daar 

 ziet men zeer dikwijls bij de verstuivingen, welke aan den voet van 

 heuvels met grind en keijen liggen, de afgestoven plekken als bezaaid 

 met keijen. Alles wat hier door den wind opgenomen kon worden 

 is verplaatst, en de keijen zijn, van zand gezuiverd, blijven liggen, 

 even als men in zuidelijke landen het graan door den wind van het 

 kaf zuivert. Eene uitmuntende gelegenheid bieden deze kei- en grind- 

 verzamelingen aan om de steensoorten, waaruit ze bestaan, en den 

 vorm, waarin deze voorkomen, te bestuderen. Men vindt ze hier door 

 menschenhanden onaangeroerd, maar door eene natuurlijke kracht voor 

 den natuuronderzoeker als 't ware te zamen gezocht. In vele onzer 

 zandstuivingen treffen wij zulke keijen aan ; in het Drouwensche Zand 

 onder anderen , waaraan eene zoo even medegedeelde afbeelding ont- 

 leend is. 



De zandkorrels van stuivende zanden moeten zoo fijn zijn, dat ze 

 door den wind opgenomen of althans voortgerold kunnen worden. 

 Daardoor onderscheiden zich terstond deze heuvels van andere , welke 

 door water zijn aangevoerd, ook wanneer zij, geheel begroeid en door 

 den regen afgerond, uiterlijk geene kenteekenen van zandstuif belten 

 meer dragen. Zoo ligt er een hooge heuvel achter het landgoed 

 Tongeren bij Epe op de Veluwe, die al het uiterlijke heeft van 

 voormaals te zijn opgestoven, maar de grindkorrels ter grootte van 

 wikken en erwten, die het zand op het hoogste punt bevat, bewijzen 

 overtuigend, dat dit het geval niet geweest is. 



