42 WINDVOKMINGEN. 



bedde, waarvan bij Malden en den Scheersdijk nog de overblijfsels 

 te vinden zijn. Langs dien geheelen Maasoever vindt men zeer alge- 

 meen deze zandheuvels op klei en grind liggen, die veelvuldig voor 

 steenbakkerijen en het maken van wegen opgegraven worden; en 

 daaruit blijkt het duidelijk, dat althans een gedeelte dezer zanden 

 van elders aangevoerd is. Van waar? Wanneer? door welk eene 

 reuzenrivier? en gedurende welk een verbazend groot aantal jaren? 

 vragen , waarop eerst zeker zal kunnen geantwoord worden door hem , 

 die naauwkeurig hedendaagsche rivieren bestudeerd heeft, waar die 

 bezig zijn om zulke zandoevers te vormen; en, ik twijfel er niet aan, 

 of zulke zijn er te vinden , de Amur b. v. in Siberië , met zijn groo- 

 tendeels door zandbanken versperd rivierbed. 



De wind alléén vormt Zandstuivingen; de wind en stilstaand water 

 vormen Meerduinen; de wind en de rivieren vormen Rivierduinen; de 

 wind en de zee, eindelijk, hebben ons de Zeeduinen gegeven en zijn 

 nog voortdurend ijverig bezig met die te vormen en te vervormen. 

 Langs de Hollandsche kust schijnt de zee ons wel is waar meer af te 

 nemen dan aan te brengen; maar de naauwkeurige waarnemingen dei- 

 laatste jaren hebben toch doen zien , dat wij , noch onze kinderen , 

 noch onze achterkleinkinderen in het wie weet hoeveelste geslacht 

 vrees behoeven te hebben voor het geheel wegslaan van den dijk, 

 welken de zee ons gegeven heeft; onder beding evenwel, dat wij ze 

 ons niet laten afnemen, maar ons ijverig bevlijtigen op het bewaren wat 

 ons eenmaal gegeven is. Wij behoeven geene andere moeite te nemen 

 dan de zeer aangename van een bezoek te brengen aan onze badhuizen 

 Scheveningen, Katwijk en Zandvoort, om te zien, hoe de zee neemt, 

 maar ook weder terug geeft. Wel hebben wij nu en dan gehoord van 

 een geweldig verlies van duin; door den storm, onder anderen, van 

 26 September 1853 was er gemiddeld zes el van de Noordholland- 

 sche duinen weggeslagen; maar wij kunnen daarentegen zien, dat te 

 Scheveningen de steenen trap van het badhuis, die vroeger tegen den 

 buitenrand van het duin lag, nu geheel in eene diepe gleuf als ver- 

 scholen ligt en, hield men er de hand niet aan, binnen weinig we- 

 ken geheel onder het zand bedolven zoude geraken. 



Datzelfde kunnen wij eveneens bij de andere badhuizen zien. Het 



