GETROKKEN VUURWAPENS EN ANDER MOORDTUIG. 55 



oorlog werd er gevoerd, zoo lang de mensch bestond, en zal er, 't zij 

 dan met grootere of kleinere tusschenpoozen, blijven bestaan, zoo lang 

 er menschen zijn , dat is : zoo lang de magt en de ijverzucht van den 

 eenen in strijd is met den vrijheidszin en het eigenbelang van den 

 anderen. Niet ten onregte dunkt ons, beweert la bruyère, dat, zoo 

 er slechts twee menschen op de aarde woonden en elk over eene helft- 

 had te beschikken, het eerste geschil over de grenzen zoude ontstaan! 



Konden de vredevrienden de wereld eenmaal in een diepen vrede- 

 slaap indommelen , welken waarborg zouden zij ook dan nog kunnen 

 geven tegen een onaangenaam ontwaken , tegen de boosheid van den 

 eersten den besten ijverzuchtigen , maar bekwamen gelukzoeker , die 

 zich niet zoude ontzien om van dat vertrouwen en van die rust mis- 

 bruik te maken, ten einde zijne plannen ten uitvoer te leggen. Eene 

 algemeene en blijvende zondeloosheid zou dus alleen den algemeenen vrede 

 kunnen verzekeren ; de vredevrienden beproeven derhalve in de eerste 

 plaats dit laatste te bewerken, in stede van den omgekeerden weg te volgen! 



Even als er dus , hoe betreurenswaardig dan ook , verscheurende en 

 onderling vechtende dieren zijn, zullen er ook oorlogvoerende men- 

 schen zijn; en die oorlogszuchtige geaardheid, onafscheidelijk van onze 

 natuur, zij onze verontschuldiging, zoo wij het waagden eene schijn- 

 baar oorlogszuchtige bladzijde in dit vrede-ademend Album te schrijven. 



Schijnbaar oorlogszuchtig, zeiden wij, en inderdaad de titel van dit 

 opstel en hetgeen hier verder volgen zal heeft eene vredelievende 

 strekking, een vredelievend doel. Want, haasten wij ons het op te 

 merken, geen kwaad zonder tegengift, die oorlogsmanie wordt niet 

 door alle menschen gedeeld ; er zijn gelukkig menschen , die den vrede 

 niet trachten te bewerken door proza of poëzij , door vertoogen en 

 weeklagen, maar welken de zegeningen des vredes, het behoud van onaf- 

 hankelijkheid en erf, zóó zeer ter harte gaan, dat zij daar goed en 

 bloed , rust en gemak voor veil hebben. Die soort van menschen 

 heeten krijgslieden; zij leven op het land en op het water; zij hebben 

 in de maatschappij der menschen een bijzonder doel te vervullen; ook 

 in de dierenwereld vindt men evenzoo individuen met bijzondere func- 

 tiën belast, b. v. bij de bijen, mieren, enz. 



Zulke krijgslieden praten weinig over vrede , maar doen er des te 



