HET KEUKENZOUT. 87 



Het dier wordt dan ook, zoowel als de mensch, dikwerf instinct- 

 matig naar het zout heengedreven; de gems, de steenbok en onze 

 gewone geit gebruiken het zonder nadeel in groote hoeveelheid. En 

 dat het ook voor de giraffe noodzakelijk wordt geacht, zal de be- 

 zoeker van de Amsterdamsche diergaarde in 't oog kunnen vallen. 



Men meene evenwel niet, dat menschen en dieren geheel en al 

 zout missen, al wordt het hun niet onder den ons bekenden vorm 

 toegediend. 



Zoo bevatten, bij voorbeeld, erwten ruim 0,6 percent, 



boonen ongeveer 0,7 » 

 en koemelk bijna 0,3 » 

 aan zout. Hieruit volgt, dat er in die voedingsstoffen absoluut ge- 

 noeg zout aanwezig is om de oplossing in de maag zeer bevorderlijk 

 te zijn. 



Maar wanneer de mensch zich hoofdzakelijk met vleesch voedt 

 of met spijzen, die veel eiwitstof bevatten, zoo is het noodig, dat er 

 zout als zoodanig worde toegevoerd. 



Te veel zout kan , zooals bekend is , een buitengewonen dorst , zelfs 

 braking, ja ook den dood veroorzaken. Voor sommige lagere dier- 

 soorten is het een waar vergif. AVij zien dit bij den bloedzuiger en 

 den kikvorsch bevestigd. 



Het zout ligt door ons geheele ligchaam verspreid. Het maagsap 

 bevat i percent , het bloed ^ tot f percent , en de chijl zelfs t 7 ö percent 

 keukenzout. 



Wanneer de mensch het zout in of bij zijn voedsel gebruikt, wordt 

 het in den spijsverteringstoestel niet ontleed ; het blijft zout en wordt 

 als zoodanig door het ligchaam opgenomen, en wel des te meer 

 en sneller, naar mate de zoutoplossing meer geconcentreerd, dat 

 is zouter is. Altijd geschiedt die opneming door de chijl ; de bloed- 

 vaten nemen dan alleen ook zout op , wanneer de oplossingen , die 

 gebruikt worden , zeer verdund zijn. 



Het grootste gedeelte van het opgenomen zout wordt als zoo- 

 danig weder uit het ligchaam verwijderd, en wel bijna geheel en al 

 door de urine. 



Hoe meer zout bij de voeding wordt gebruikt, des te meer vindt 



