HET KEUKENZOUT. 107 



aan den bovenkant gootvormig uitgeschaafd zijn. Die latten laten 

 genoeg ruimte tusschen elkander over om den stoom door te laten , 

 terwijl het van den ketel C druipende water grootendeels op de latten 

 valt en langs deze naar buiten wordt gevoerd. 



Is het water in den zoogenaamden voorwarmer C genoeg verhit , 

 dan laat men het daaruit afvloei) en naar de beide onderste pannen 

 A en B, waar het weder tot kookhitte wordt gebragt. Het water 

 vermindert daar dus voortdurend, maar wordt ook telkens door dat 

 uit den voor warmer C aangevuld , die op zijne beurt weder nieuw 

 gradeerwater ontvangt. Ten laatste is de oplossing in de onderste ketels 

 zoodanig geconcentreerd, dat er zich een huidje op begint te vertoonen. 

 Dan voert men dien oververzadigden pekel naar de beide groote 

 pannen D en D , onder welke een ander vuur, door lange kanalen, 

 eene veel vermogende werking uitoefent, zonder het water evenwel 

 te doen koken. Hier is het nu , dat het zout bij elk verlies van water 

 begint te kristalliseren. 



De kristallisatie neemt boven aan de oppervlakte van het vocht een 

 aanvang. Alzoo vormt zich dan eerst een kleine kubus , die wel 

 zwaarder is dan water, maar niet zwaar genoeg, om den zamenhang 

 der oppervlakte van het vocht te verbreken. Hij blijft dus aan de 

 oppervlakte hangen, en vormt er eene kleine verdieping in (zie fig. 



a). Opmerkelijk is het om te zien, hoe 

 het geheele pekelvlak met zulke verdie- 

 pingen is bezaaid. Zoodra er nu maar 

 een enkele kubus is ontstaan , worden 

 er zeer spoedig andere geboren, die 

 zich rondom de eerste groeperen (zie 

 fig. b) De oorspronkelijke zinkt dus 

 dieper in. De natuur zet verder haar 

 bouwwerk voort. Zij vormt uit de ku- 

 busvormige bouwsteenen eene vierzijdige 

 pyramide , die met haren top naar bene- 

 den hangt en een soort van bakje of vier- 

 kant trechtertje uitmaakt, dat van binnen 

 geheel droog is (zie de tig. c en (/). 



