128 DE MINERAAL-RIJKDOM VAN INDIE. 



lingen deze mijnen bearbeid te hebben ; thans liggen zij alle braak. 



De geringe hoeveelheid zilver en goud , die men hier en daar ont- 

 dekt heeft, staat in geene evenredigheid met den rijkdom van de 

 overige voortbrengsels van Indië. 



De zoutproductie in Indie is daarentegen zeer aanzienlijk. Van de 

 1311,880,772 pond zout, die in 1846/1847 verkocht werden, waren 

 slechts 149,205,478 van buiten ingevoerd; het overige was in het land 

 zelf' voortgebragt. Verreweg het meeste zout wordt uit zeewater 

 gewonnen. In Bengalen houden zich ongeveer 100,000 arbeiders , 

 Molunghees genaamd, met de bereiding van zeezout bezig. De eenige 

 zoutmijnen liggen in het Punjab en wel deels in de zoogenaamde zout- 

 keten , die ontzaggelijke zoutbeddingen bevat, deels in de voorgebergten 

 van de Himalaya, in de nabijheid van de stad Mundi, waar aanzien- 

 lijke beddingen van digt en zwaar steenzout van roodachtige kleur voor- 

 komen. Bij Kalabagh is zelfs een weg door vast steenzout gebroken. 

 Het westelijke Indië en Afghanistan worden grootendeels van hier van 

 dat gewigtige mineraal voorzien. Eene aanzienlijke hoeveelheid levert 

 ook het Sombhur-meer aan de grenzen tusschen de staten Jodopore 

 en Jyepore in Rajpootana. Dit meer strekt zich 22 engelsche mijlen 

 in de lengte en 6 in de breedte uit. In den tijd der herfstregens krijgt 

 het eene lengte van 30 en eene breedte van 10 engelsche mijlen. Als 

 het water in het heete jaargetijde verdampt, blijft eene groote me- 

 nigte op den bodem des meers en mijlen ver in zijne omstreken ach- 

 ter. Dit zout, aan de zon blootgesteld, wordt volkomen droog en hard 

 en ofschoon het in het eerst eene roode kleur heeft, wordt het lang- 

 zamerhand helder en smakelijk. De winning en verkoop van dit zout 

 is een monopolie der inlandsche regeringen. 



R. 



