HET HUWELIJK DER PLANTEN. 141 



dood en leven naast elkander, doch, evenals overal in de natuur, 

 bevat de eerste altijd de kiem in zich voor een nieuw leven. 



Bij de één- en tweehuizige planten of eenslachtige bloemen, bij de 

 zoodanige waar de eene bloem alleen meeldraden, de andere alleen 

 stampers bevat, moet, zooals nu als van zelf begrepen zal worden, 

 de bevruchting nog moeijelijker plaats hebben. Wij hebben straks 

 reeds gezien , dat bij den dadelpalm b. v. de mensch de rol van koppelaar 

 moet spelen ; maar aangezien er reeds planten waren , voordat hij er 

 was , moest de natuur zich zelve redden en doet zij dat ook , — en 

 waardoor ? 



Deze planten zijn als het ware met mannelijke bloemen als over- 

 laden , het stuifmeel is ligt en wordt dus door het zachtste koeltje 

 in den dampkring opgenomen; door eene sterkere beweging der luchtzee 

 voortgestuwd en gebragt ter plaatse waar het te huis behoort, op 

 de vrouwelijke bloemen. Bij de eenhuizige heeft dus de bevruchting 

 gemakkelijker plaats dan bij de tweehuizige en toch is bij beide nooit 

 gebrek aan goede vruchten; als voorbeelden der eerste hebben wy 

 straks reeds genoemd den elzenboom , den eik, hazelaar en tamme kas- 

 tanje , en als tweehuizige, de wilgen, de hennep en de hop. — Bij de 

 tweehuizige waterplanten moet de natuur zich weder op eene andere 

 wijze behelpen, en onder deze noemen wij b. v. de Valisneria spira- 

 lis , L. , eene in het zuiden van Europa onder in diepe, doch heldere 

 wateren groeijende plant. Het bevruchtings-proces kan onder water 

 niet plaats hebben , want de kleverige stof van den stempel , zoo 

 noodzakelijk tot bevordering van de ontwikkeling van het stuifmeel, 

 zou er afgewasschen worden. Het moet dus op eene andere wijze 

 plaats hebben, en, om het mogelijk te maken, plaatste de natuur de 

 vrouwelijke bloemen op eenen spiraalvormig opgerolden bloemstengel. 

 Nadert het tijdstip der bevruchting, dan ontrolt zich deze stengel, 

 totdat de bloemen gelijk met het watervlak zijn en door de golfjes 

 hierover heen en weder bewogen worden. De bloemstengel der man- 

 nelijke daarentegen is kort en deze bloemen blijven dan ook onder 

 water; het water moet bij deze dus als voermiddel dienen, en laten 

 de geopende meelknopjes nu hun stuifmeel los, dan gaan deze, door 

 hunne ligtheid , naar boven en verspreiden zich over het watervlak. 



