HET HUWELIJK DER PLANTEN. 145 



appels, peren en pruimen er elk voorjaar afvallen! Dit zijn allen of 

 meest allen onbevruchtbare vruchtbeginsels , die daarom ook rimpelig 

 en geel gekleurd zijn. De invloed, dien de koude op de vrachtjes 

 der abrikozen en perziken uitoefent, is u bekend; dus ook daar- 

 voor beschut het teeder bloemkroonkleed niet. Deze zijn toch allen 

 versnaperingen voor eene fijne tong, doch een voorbeeld van den in- 

 vloed, welken de al of niet bevruchting der eitjes op eene geheele 

 maatschappij kan uitoefenen, mag ik niet verzwijgen, b. v. de duurte 

 van de geworden hoofdvoedselen van den mensch: aardappelen en 

 graanvruchten in den winter van 1846 op 1847. Waardoor stegen 

 de prijzen dezer laatste zoo? Waardoor was er gebrek aan rogge, 

 tarwe, enz.? De lente van 1846 was gekenmerkt door eene zeer 

 veranderlijke weersgesteldheid, dan eens regen, dan weder zonneschijn, 

 afwisselend op eenen dag. Hierdoor ontstaat bij de planten eene ziekte , 

 welker verschijnselen men met den algemeenen naam van roest be- 

 stempelt. Deze roest is eigenlijk een parasitische zwam, welke zich 

 op alle deelen van de plant kan ontwikkelen, van den stengel tot de 

 vrucht. Dit zelfde plantje ontwikkelde zich toen in de rogge-aren en 

 wel in de onmiddellijke nabijheid der geslachtswerktuigen ; zyne zaadjes 

 (sporidiën of spoorkorrels) vermeerderen op schrikverwekkende wijze ; 

 deze vielen op den stempel, en het stuifmeel, dat later ontwikkelde, 

 vond de plaats ,door hen ingenomen; het kon niet in het kleverige 

 stempelvocht tot ontwikkeling komen, het verdroogde, — het eitje 

 bleef onbevrucht , — de oogst was mislukt. 



Gaan wij nu over tot de beantwoording der vraag: hoe heeft de 

 bevruchting plaats ? Wy weten reeds , dat de stuifmeelbuizen door het 

 stijlkanaal heen in het vruchtbeginsel dringen en daar met de eitjes 

 in verbinding treden. Elk eitje bestaat uit drie deelen: een uitwendig 

 huidje , een tweede huidje en de kern (fig. 17 a, en b.) De twee bekleedsels 

 van de kern (fig. 17 a. en 17 b. , u.h. en t.h.) zijn uit eene ontelbare me- 

 nigte cellen zamengesteld en dienen tot beschutting van de kern. Deze 

 vormen in de rijpe vrucht de buitenste vaste bekleedsels van het zaad, 

 zooals dat b. v. duidehjk te zien is aan de pitten der appels, van de 

 gepelde amandelen, enz. 



1861 10 



