146 HET HUWELIJK DER PLANTEN. 



In de kern of dat deel , hetwelk den geheelen inhoud tusschen de 

 bekleedsels inneemt , vindt men eene groote cel , welke gewoonlijk de 

 kiemzah (fig. 17 a. en 17 b., Tc.z.) genoemd wordt, en eigenlijk de plaats 

 is tot waar de stuifmeelbuis moet doordringen , met andere woorden , 

 welke bevrucht moet worden. Door de beide bekleedsels heen gaat 

 eene opening tot de kern en den kiemzak, en dit kanaaltje wordt 

 door de meeste schrijvers micropyle genoemd, of ook stomium, het 

 mondje (fig. 17 a. en b. p.)\ hierdoor moet nu de stuifmeelbuis heen, 

 wil zij de bevruchtende stof aan den kiemzak afgeven. 



We.ke kracht is het, die de stuifmeelbuis haren weg zoo zeker 

 aanwijst? Welke gids is het, die haar door dien doolhof van hon- 

 derden en duizenden cellen heen , van den stempel , door het stijlkanaal 

 tot een enkel eitje in den kiemzak brengt? 



Wij weten het niet! Doch duid ons dit niet ten kwade, want hel; 

 onwetend schouderophalen heeft hier ook waarde ! 



Laat de zoöloog eens verklaren , hoe een trekvogel , in het ruime 

 luchtgewelf, zonder kompas, den kortsten weg vindt naar zijn ander 

 vaderland ! Hoe eene postduif te Genève opgelaten den weg naar 

 Brussel vindt, waar zij geboren en gevoed was, — en wie verklaart 

 het, hoe zij dien afstand van 130 uren in 13| uur aflegde? 



De onderzoeker leert evenwel uit den onbegrijpelijken togt van de 

 stuifmeelbuis, dat alles in de natuur naar vast bepaalde wetten plaats 

 heeft en naar die zelfde wetten in stand gehouden wordt. 



De natuur leert hem, dat ook in de plantenwereld, evenals in de 

 onbewerktuigde schepping, alles door verwantschap plaats heeft. Be- 

 stond er geene neiging in de natuur , dat alles zich met elkander ver- 

 binden kon, hoe zou alles dan onderhouden kunnen worden? Hoe 

 zouden gassen, vloeibare of vaste ligchamen kunnen gevormd of ontleed 

 worden? Hoe zouden planten, hoe dieren zich kunnen vermenigvuldigen? 



Alles hangt dus af van ééne kracht, van ééne neiging, van één 

 gevoel en dat alles drukken wij uit door het schoone woord: liefdei 



Op het oogenblik dat de stuifmeelbuis den togt naar den kiemzak 



