HET HUWELIJK DER PLANTEN. 149 



cum compositum album , Willd. ?). Lindley geeft op , zaden van de 

 framboos te hebben zien ontkiemen, welke zeker 1600 a 1700 jaren 

 oud waren, terwijl het bekende daadzaken zijn, dat boonen en meloen- 

 pitten , die 30, 60 en 100 jaren oud waren, zich behoorlijk ontwikkeld 

 hebben. 



Eerst door uitzaaijing wordt de kiem uit zijn vast omhulsel te voor- 

 schijn geroepen. Zij ontwaakt als het ware en met haar ook het 

 groenend tapijt der aarde ! Zij voedt zich dan uit en door de aarde , 

 en als dankbare spruit spreidt zij in volle pracht al hare deelen uit 

 over dat tapijt. 



Ook hier leeren wij weder, dat in de eenvoudige werkplaats der 

 natuur alles naar eene vaste wet plaats heeft ; dat alles slechts om- 

 zetting is , dat de eene stof daardoor in de andere overgaat , en dat 

 elk individu , hetzij groot of klein , er zijn deel aan heeft. 



Heeft de bevruchting plaats gehad, dan wordt het vruchtbeginsel 

 geheel veranderd , het zwelt op , het wordt langzamerhand grooter ; 

 de bloem verliest hare kleurenpracht , de bloembladen , de bloemkroon 

 of het bloemdek worden flets , zij verdroogen — en vallen af! De 

 gloed der liefde is uitgedoofd; — de mannetjes sterven af; zij hebben, 

 ja, geleefd en lief gehad, doch hun doel is vervuld; ook de stijl en 

 de stempel verwelken ; een nieuw , een hooger leven wordt te voor- 

 schijn geroepen, — de bloem is moeder geworden. 



Al hare zorgen besteedt zij nu aan de aan haar toevertrouwde 

 kinderen; al hare schoonheid, al haar luister heeft zij voor hen afge- 

 legd; zelfs hare liefde heeft zij geheel aan hen overgedragen, en moet 

 het zijn , dan zal zij zich zelve voor hen opofferen , zoodra zij hare 

 taak voleindigd rekent en hare kinderen rijp ziet worden voor een 

 nieuw leven. 



Dan breekt zij gewillig het hen omsluitend hulsel open , neemt hare 

 kinderen uit de wieg , die hen zoo lang koesterde en tot veilige rust- 

 plaats verstrekte, en staat ze af aan hunne tweede moeder, de natuur, 

 opdat die hen weder aan de aarde moge toevertrouwen, die door 

 haren alles bezielenden adem, op hare beurt, weder zorgt voor een 

 met kleuren doorweven tapijt, waarop wy wandelende en denkende 

 mogen leven, leeren en genieten. 





