160 lamont's reis naar spitsbergen. 



mede te deelen, hetwelk lamont van zijn onderzoek in het geologisch 

 gezelschap te Londen den 15 Junij jl. heeft gegeven. 



Met zijn jagt in Spitsbergen aangekomen, ging hij het Stour-Fiord 

 op , hetwelk naar zijne meening geen inham , maar een sund is, die 

 het geheele eiland in tweeën deelt. De eerste dertig zeemijlen der 

 kust, langs welke hij dit Fiord opvoer, bestonden bijna alleen uit de 

 steile hellingen van twee of' drie groote gletschers. Het water was 

 ondiep ; zelden bereikte het eene diepte van zestien vademen. Zoo 

 schijnt het rondom geheel Spitsbergen te zijn, waarom ook ijsbergen 

 van zeer grooten omvang zich daar niet kunnen vormen. De gestalte 

 der kusten is zoo, dat zich eerst een vlak slijkerig strand van eene 

 halve tot drie mijlen in de breedte uitbreidt, dat van twaalf tot acht- 

 tien duim diep hard gevroren of met ijs bedekt is. Dit strand wordt 

 van slijkerige waterloopen doorsneden en is met saxifragen , mos- en 

 vlechtsoorten bewassen, welke den rendieren tot voedsel dienen. 

 Op enkele plaatsen komen rotsstukken voor den dag, die tot de trap- 

 formatie behooren. Op deze strandvlakte volgt eene steile slykerige 

 af helling, die tot aan de loodregt opstijgende schiefer-rotsen reikt, 

 boven welke de groote gletschers zich uitbreiden. Boven deze ver- 

 toonen zich, als zij niet in nevels gehuld zijn, bergspitsen , die waar- 

 schijnlijk uit graniet bestaan. In het hooger gelegen gedeelte van 

 deze doorvaart vindt men veel drijfhout , meestal uit dunne pynboom- 

 stammen bestaande , geheel verweerd en van water doortrokken ; bee- 

 nen en geraamten van walvisschen zijn er in grooten getale. Ook 

 vele mijlen in het binnenland en ten minste dertig voet boven het 

 hoogste watermerk ontmoet men drijfhout en walvischbeenen. Op de 

 zoogenaamde «duizend eilanden" worden geraamten van deze dieren 

 gevonden, en wel hoog boven het water op het land. Deze omstan- 

 digheden, gevoegd bij de daadzaak, dat de zee rondom Spitsbergen naar 

 het oordeel der robben- en walvischvangers ondieper wordt, bragten 

 den heer lamont tot de overtuiging, dat Spitsbergen en de naburige 

 eilanden uit de zee omhoog rijzen, en wel met eene grootere snelheid, 

 dan zulks met opzigt tot enkele gedeelten van Noorwegen bewezen is. 



R. 



