162 DE TIMMEKAARS ONDER DE DIEREN. 



die , bevestigd aan een tongbeen , waarvan de takken of hoornen 

 zich om den schedel terugslaan, door de daaraan gehechte spieren 

 met snelheid kan worden uitgestoken en teruggetrokken , stelt hen 

 beter dan eenigen anderen vogel in staat om eene menigte van scha- 

 delijke insekten en hunne larven, die in de schors en het hout van 

 boomen leven, tot in hunne diepste schuilhoeken te vervolgen. In 

 eenen enkelen dag doet een specht daardoor meer nut dan hij gedu- 

 rende een geheel jaar schade berokkent, door met zijnen krachtigen, 

 piramidalen snavel gaten in het hout te hakken. Een klimvogel bij 

 uitnemendheid , zich met zijne paarsgewijs achter- en voorwaarts ge- 

 keerde, met sterke klaauwen bezette teenen vastklemmende en daarbij 

 nog steunende op zijne stijve , veerkrachtige staartpennen , wipt de 

 specht van plek tot plek en doorsnuffelt achtereenvolgens den stam 

 en de takken van een geheelen boom. Geen gaatje, hoe klein ook, 

 waarin zich een insekt verborgen houdt, ontgaat hem; met bliksem- 

 snelheid schiet zijne tong daarin en weder terug, maar vooral zoekt 

 hij die plekken op, waar het hout reeds rottend is; bij ondervinding 

 weet hij , dat hem daar de rijkste buit te wachten staat. Wordt hem" 

 de weg tot dit land van belofte versperd doordat de buitenste 

 schors- en houtlagen nog tamelijk gaaf zijn , ja dan ontziet hij zich 

 niet zijnen snavel als beitel en zijn door krachtige halsspieren bewogen 

 kop als hamer te gebruiken, om den hinderpaal op te ruimen , doch 

 hij handelt dan slechts als de heelmeester, die ook vaak in de gezonde 

 huid snijdt om, langs den zoo gebaanden weg, het gebrek te berei- 

 ken, dat verwoestend om zich grijpt en welligt het leven bedreigt, 

 indien zijn voortgang niet tijdig gestuit wordt. 



Ook voor hunnen nestbouw zoeken de spechten bij voorkeur reeds 

 aanwezige holten in boomen op , die zij echter dan nog verder ver- 

 wijden en fatsoeneren. Soms echter kiest een paar spechten ook wel 

 een geheel gezonden stam om er eene nestholte in uit te hakken. 

 Het mannetje begint het werk; is dit vermoeid, dan neemt het wijfje 

 de taak over, en zoo werken zij beurtelings, totdat het gat diep en 

 wijd genoeg is geworden om veiligheid aan de eijeren en jongen te 

 verzekeren. Daarbij zorgen zij den ingang zoo naauw mogelijk te 

 maken , even groot genoeg om hun ligchaam door te laten , maar de 



