DE TIMMER AARS ONDER DE DIEREN. 



177 



verkeeren. Zij zoude derhalve , om in de vrije lucht te komen , ach- 

 tereenvolgens al de zich bovenwaarts bevindende tusschenschotten 

 moeten doorknagen , een werk, dat voor hare nog weeke en ongeoe- 

 fende kaken eene te zware taak zoude wezen. Doch de zorgvuldige 

 moeder, als voorzag zij dit, heeft haar deze taak verligt, door aan 

 den bodem van elke cel eene zijdelingsche opening te maken. 



Er zijn nog andere timmerbijen, die dergelijke verblijfplaatsen voor 



haar kroost bouwen, doch hare 

 werkzaamheid is niet zoo naauw- 

 keurig nagegaan als die van Xy- 

 locapa violacea. Ook kent men 

 » timmerwespen " , behoorende 

 tot het geslacht Eumenes. In 

 nevenstaande figuur is eene 

 daartoe behoorende soort afge- 

 beeld , tevens met de gangen 



A en B. Doorsneden van een houten paal door de wes P in oud h <>ut ge- 

 met gangen van eene timmerwesp. maakt. Deze zijn echter niet , 



In A worden de jonge larven gezien, zich 

 voedende met insekten, door de moederwesp 

 voor haar onderhoud daar gebragt. 



Tn B bevatten de kamertjes cocons. 



C. Timmerwesp, in natuurlijke grootte. 



D. Cocon, zamengesteld uit houtknaagsel bepaalt hare zorg tot het bren- 

 en vleugeltjes van insekten. g en van eenen voorraad voed- 

 sel, bestaande uit vliegen en muggen, bij de eijeren, terwijl de 

 afzonderlijke hoopjes slechts gescheiden zijn door eenig los houtknaag- 

 sel. Wanneer later de uit de eijeren gekomen larven zich verpoppen, 

 dan mengen zij de vleugels harer slagtoffers onder hun spinsel (D) , 

 even als een indiaansch krijger zich opschikt met de tanden of het 

 haar der door hem gevelde vijanden. 



zooals in het vorige geval, door 

 tusschenschotten in kamertjes 

 verdeeld, maar de moederwesp 



Al de tot dusverre als leden van het timmergild genoemde insek- 

 ten hebben dit gemeen, dat de werktuigen, waarvan zij zich bedienen 

 om in het hout te graven of te boren, uit hunne monddeelen bestaan, 

 en wel voornamelijk zijn het de bovenkaken, die dan eens wat groo- 

 ter , dan weder wat kleiner, dan eens met gladde, doch scherpe ran- 

 1861. 12 



