186 OVER DE ZUIDPOOLTOGTEN. 



gezaaide eilanden en eilandengroepen, op onze kaarten verstrooid , als 

 sterrengroepen aan den hemel, maar bijna even onbekend als deze 

 ligchamen in de onmetelijke wereldruimte. 



Van dit weinig bekende deel van onzen aardbol is geen gedeelte 

 zoo onbekend gebleven als de gewesten, die de zuidpool van onze 

 aarde omgeven. En dit kan ons geenszins verwonderen. Geene van die 

 redenen, welke aandreven om de noordpoolgewesten te doorvorschen , 

 werden hier gevonden. Daar hoopte men nu eens schatten van goud 

 te vinden, dan eens eenen nieuwen weg naar de rijkdommen van 

 Indië te ontdekken. Maar hier was niets, niets te winnen, geen 

 goud, geene handelswegen, geene edele metalen. Maar ook daar, 

 waar niets te winnen valt, blijft toch nog eene drangreden bestaan, 

 die den mensch tot het onbekende , het ondoorzochte en geheimzin- 

 nige heendrijft, namelijk de zucht naar vermeerdering zijner kennis, 

 vaak vereenigd met de zucht naar gevaarlijke avonturen. 



Na dat magellaan om de zuidspits van Amerika heen zich eenen 

 weg naar de Zuidzee had gebaand , bestond er wel eene aanleiding 

 om de ontdekkingen , ook naar het zuiden , steeds verder en verder 

 uit te strekken. Maar daarvan werd geen gebruik gemaakt. De 

 landen , tot welke zijn to'gt den weg had ontsloten , waren zoo on- 

 metelijk , dat voor de ontdekkingszucht voor jaren lang een onbegrensd 

 veld scheen geopend te zijn. Het verre zuiden bleef geheel onbekend. 

 Het oordeel der aardrijkskundigen had alleen bij gissing op de we- 

 reldkaart een onbekend zuidland geplaatst. Als men opmerkte , welke 

 groote vaste landen boven den aequator gelegen waren, meende men, 

 dat het evenwigt en de gelijkmatige verdeeling der vaste landen van 

 onzen aardbol een groot zuidland in het zuider halfrond volstrekt 

 noodzakelijk maakte. 



Het bestaan van zulk een onbekend zuidland werd door de zee- 

 vaarders van de 17de en 18de eeuw dan ook algemeen aangenomen. 

 Wel deed men eenige pogingen om het te vinden en meende vaak het 

 reeds gevonden te hebben; maar spoedig bleek het, dat men zich ver- 

 gist en het een of ander eiland voor eene uitstekende spits van het 

 vaste land gehouden had. Zoo ging het nog in 1772 den luitenant 

 van de Fransche marine, de kergüelen. Hij ontdekte den 13 Janu- 

 arij 1772, op 49° zuiderbreedte, eene eilandengroep, die hij den naam 



