OVER DE ZUIDPOOLTOGTEN. 187 



van Fortuna-eilanden gaf, en zag van daar, in oostelijke rigting, eene 

 kustenstrook. Een zware storm verhinderde hem te landen en de 

 ontdekte kust verder te onderzoeken; maar hij twijfelde er niet aan, 

 of hij had het onbekende en lang gezochte zuidland ontdekt. Zijne 

 ontdekking maakte zulk een opzien, dat hem van wege de Fransche 

 marine werd opgedragen om reeds in het volgende jaar met twee 

 schepen het door hem ontdekte Zuidland nader te onderzoeken. In 

 December van het jaar 1773 kwam hij wederom in het gezigt van 

 het land, hetwelk hij vroeger gezien had; maar ook nu werd hij door 

 stormweder verhinderd te landen. De kapitein rosnevet , die het 

 bevel op één dezer schepen voerde , was zoo gelukkig den 6 Janu- 

 ari) 1774 met zijn schip in eene veilige haven in te loopen. Hij 

 nam daarop het zoo lang gezochte groote Zuidland in naam van den 

 koning van Frankrijk in bezit. En wat had men nu gevonden? Spoe- 

 dig bleek het , dat men niets anders ontdekt had dan een der eilan- 

 den van den zuidelijken oceaan, het zoogenoemde Kerguelen-eiland. 



De beroemde reiziger, kapitein Cook, maakte zich juist gereed 

 voor zijnen derden togt rondom de aarde, toen het berigt van de 

 ontdekking van het groote Zuidland bekend werd. Hem werd nu ook 

 in last gegeven nadere onderzoekingen omtrent dit land te doen. Het 

 gelukte hem daar aan land te komen en een aanzienlijk gedeelte van 

 de noordelijke kust vrij naauwkeurig te onderzoeken. Maar zoo hij 

 ook in het eerst mogt denken zich op een deel van een vast land te 

 bevinden, het journaal van kapitein furneaux bewees, dat het niets 

 meer dan een eiland was, omdat hij op een afstand van 50 mijlen, 

 ten zuiden van dit eiland, den oceaan doorkruist had. Frankrijk werd 

 zoo al spoedig weder beroofd van den denkbeeldigen roem het groote 

 Zuidland onder zijne bezittingen te tellen. 



Ofschoon cook tot 71° 15' zuiderbreedte doordrong en daar de 

 eilandengroep , het Sandwichsland geheeten , ontdekte , vond hij ner- 

 gens het zoo lang gezochte en veel besproken Zuidland. Met tref- 

 fende waarheid beschrijft hij de verschrikkingen van de zuidelijke 

 ijszee met hare kolossale ijsbergen en hare steile ijsmuren, in een 

 dikken sneeuwmantel gehuld. Hij vermoedde , dat er binnen den 

 poolcirkel een vast land moest bestaan, met eeuwig ijs bedekt. »Ik 

 geloof vast," zegt hij in zijn reisjournaal, «dat er bij de pool uitge- 



