192 OVER DE ZUIDPOOLTOGTEN. 



Kapitein wilkes, de bevelhebber der Amerikaansche expeditie, 

 zeilde van Sidney uit en kwam spoedig , door gunstige winden voort- 

 gestuwd, op eene hooge breedte. In het begin van Januarij ont- 

 moette hij de eerste ijsbergen op 61 graden breedte. Zij werden 

 van dag tot dag grooter en talrijker, en op de breedte van 64 graden 

 ontmoette hij de onmetelijke ijsvlakte , wier scherpe uiteinden zich als 

 regtstandige en aaneen gesloten ijsmuren voordoen. Den 16 Januarij 

 ontdekte hij de eerste sporen van land. Iïij voer langs de groote 

 ijsbank tusschen de ijsbergen. Onder den 147sten graad lengte zag hij 

 de zee naar het zuiden open en voer in die rigting tot den 67sten 

 graad breedte. Maar in plaats van eenen doortogt vond hij slechts 

 een inham. Ten oosten en westen bemerkte hij land achter den 

 ijsgordel, die de kusten omgaf. Weldra verliet hij deze baai en voer , 

 altijd met land in het gezigt, langs de kust van Adélie. Daar werd 

 hij door een verschrikkelijken storm overvallen. De sneeuw viel met 

 zulk een overvloed, dat het onmogelijk was verder dan eene scheeps- 

 lengte vooruit te zien. Van tijd tot tijd zag men in die digte 

 sneeuwjagt ijsbergen, door de woedende golven voortgestuwd, als 

 reusachtige witte spoken voorbij ijlen. Toen langzamerhand de storm 

 bedaarde en het zonlicht dit vreeselijk tafereel verlichtte, merkte men 

 eerst de geheele grootheid van het gevaar , dat men had doorgestaan^ 



Wilkes zette in een naauw kanaal langs het kustijs zijnen togt 

 voort. Hij zag het land, dat geheel met sneeuw bedekt, zich steil 

 verhief tot eene hoogte van omstreeks 1000 meters. Hij volgde steeds 

 dezen onafgebroken ijsgordel en zeilde de kaap voorbij , die dumont 

 d'urville den naam van Clarie had gegeven. Op eenen ijsberg, dien 

 men beklom, vond men steenbrokken van het land, dat zich achter 

 dien vasten onbestijgbaren ijsmuur bevond. Hij zette zijn togt 

 westwaarts voort tot den lOOsten graad lengte. Daar buigt zich 

 de kust naar het noorden. Het saisoen was nu te ver gevorderd om 

 het Enderby-land te bereiken. Hij had nagenoeg op de hoogte van 

 den poolcirkel eenen weg van 70 lengtegraden afgelegd. 



(Wordt vervolgd.) 



