OVER DE ZUIDPOOLTOGTEN. 197 



eiland is Hij zeilde de straat door , die dit eiland van de Nieuw- 

 Shetlandsche scheidt. Over 't algemeen waren zijne laatste ontdek- 

 kingstogten veel armer in resultaten dan de eerste. 



Op den 21 Februarij 1842 bevond hij zich op 76° 42' zuider- 

 breedte en 166° westerlengte boven eene bank, die echter nog 1150 

 voet beneden de oppervlakte der zee lag. Hij was hier omringd van 

 ontzaggelijke ijsbergen, die, van de plaats van hun ontstaan losgeraakt, 

 hier op eene diepte van 200 vademen waren blijven vastzitten. Som- 

 migen van deze bergen droegen op hunne oppervlakte groote , zwarte 

 rotsblokken van vademen middellijn. Waarschijnlijk waren het over- 

 blijfsels van nog grootere ijsmassa's, die deze rotsgevaarten hadden 

 los gescheurd en medegevoerd. 



Kort daarop bevonden zij zich wederom in de nabijheid , soms 

 zelfs tot op slechts 3000 schreden afstands , van den onoverklimbaren 

 ijswal. Uit de menigte drijvende ijsschollen, die met aarde en stee- 

 nen overdekt waren, besloten zij, dat er land aanwezig moest zijn. 

 Maar hoewel de ijsmuur op sommige plaatsen slechts 80 voet hoog 

 was, was het volstrekt onmogelijk dien te beklimmen, omdat de on- 

 doordringbare en door elkander heen woelende ijsschollen eiken toe- 

 gang tot den ijswal verhinderden. 



De vreeselijke gevaren, die zij te midden van ijsschollen van 50 

 tot 1000 schreden omvang en van 10 tot 40 voet dikte hadden door 

 te staan , gaan alle voorstelling te boven. Den 17 Januarij 1842 

 bevond kapitein ross zich midden tusschen zulk drijfijs. Hij legde 

 zijn schip met meer dan acht duim dikke ankertouwen aan een ijsveld 

 vast. De ijsschots en het schip slingerden zoo geweldig, dat de an- 

 kertouwen, het eene na het andere, als vioolsnaren sprongen, zoodat 

 men naauwelijks tijd had telkens nieuwe kabels vast te maken. Beide 

 schepen hadden zich aan het ijsveld vast gemaakt, om niet ,door den 

 storm van elkander gescheiden te worden. Maar na middernacht 

 werd de storm en golfslag zoo hevig, dat beide schepen van het 

 ijsveld los scheurden en alleen door middel van kanonschoten signalen 

 konden geven , om in elkanders nabijheid te blijven. Zoo bevonden 

 zij zich tusschen rollende ijsmassa's, zoo hard als granietrotsen, die, 

 door de golven heen en weder geworpen , vaak met zooveel geweld 



